Laat ik beginnen bij het begin en meteen even wat mensen gerust stellen want er is echt helemaal niets ernstigs aan de hand. Ahum... Clou verknalt... Nou ja. Ruim een maand geleden kreeg ik last van koorts, hoofdpijn, moeheid en wat al niet. Griepje zou je zeggen, maar het hield allemaal iets te lang aan dus ik dacht; laat ik die huisarts maar eens gaan raadplegen, weet ik ook meteen hoe meneer Lanting er uitziet. Hij bleek met vakantie en ik kreeg een vervangend arts met de tot woordspelingen uitnodigende naam Diemel. Deze hoorde de symptomen over de telefoon aan en regelde een eerste bloedonderzoek. Nog dezelfde dag lek laten prikken en het wachten begon. Er stond een paar dagen voor, dit werd ruim een week, maar we hadden een uitslag! Er zou iets niet goed zijn met m'n lever. Dit kon vanalles inhouden dus een tweede bloedonderzoek was nodig om gerichter te zoeken naar de oorzaken van m'n nachtelijke zweetpartijen. Nog dezelfde dag naar een prikpunt in Velp gereden omdat alle andere prikpunten al dicht waren en liefst vijf buizen bloed werden me ontnomen om te testen op Hepatitis A t/m Z en zo nog wat andere leveraandoeningen. 7 werkdagen zou ik nu moeten wachten op de uitslag... Dit werden twee weken en vandaag kreeg ik dan eindelijk te horen dat ik twee virussen aan het verwerken bleek. Een hiervan was de Hepatitis A, de mildste van het stel en de niet besmettelijke variant van de Hepatitis range. Een variant die vanzelf weer over gaat maar wel lastig is omdat je er koorts bij krijgt en moe bent. En de andere is ook een virus dat vanzelf weer weggaat, het zogenoemde Cytomegalie virus, en dat is er een die de meeste mensen wel eens verwerkt hebben of nog gaan verwerken en waar je meestal helemaal niets van merkt, maar bij mij enigzins versterkt werd door de andere aanwezige ongenode gast. Al met al valt het dus allemaal mee en zijn de meeste symptomen ook al afgenomen. Kortom we zijn weer aan de beterende hand!

Het is alweer een tijdje geleden dat Ravi aan bod is gekomen alhier en dus leek het mij wel een goed idee om daar weer eens wat verandering in te brengen. Ravi is inmiddels bijna 7 maanden oud en het gaat, afgezien van wat huidirritatie, erg goed met meneer! De nachten gingen eigenlijk al vanaf week 4 of 5 heel goed en de dagen vult hij met ontdekken, rondkijken, leren kruipen, zitten, spelen, eten, slapen en wat al niet, eigenlijk dat wat een kind van 7 maanden doet en laat.
We zijn ook, al vanaf week 3 ongeveer, bezig met de zgn. potty training en ook dat gaat erg goed. Meneer houdt hij z'n behoeftes steeds meer bij zich en wacht ermee tot hij op het potje zit. Dit heeft tot gevolg dat de luiers veelal alleen nat zijn en verder niet vuil wat ons weer een hoop was scheelt. En het heeft als bijkomend voordeel dat hij (als de statistieken kloppen) ongeveer een jaar eerder zindelijk is dan een kind dat deze potty training niet volgt. Voor hem prettiger (geen natte en vieze billen) en voor ons prettiger (minder was, minder werk, minder kosten). Het principe van deze potty training is eigenlijk heel simpel. Elk zoogdier wordt in de basis zindelijk geboren (waarschijnlijk om het nest niet bevuilen, maar dit buiten het nest doen) echter onze beschaving heeft er voor gekozen om een kind een luier om te gooien en deze zindelijkheid af te leren en pas later weer aan te leren. De potty training zou dus, theoretisch, de hele periode van ontzindelijking er tussenuit moeten halen. Of dit allemaal echt werkt weten we natuurlijk pas over een tijdje en dat zullen we dan ook t.z.t. wel meedelen. Het gebeurt vaak dat mensen die we dit vertellen het niet begrijpen, het veel werk vinden of er sceptisch tegenover staan. Het zou "niet goed zijn voor het kind", of, "trek hem toch gewoon een luier aan en doe niet zo moeilijk", om wat reacties te noemen. Dat het slecht is voor het kind geloof ik totaal niet, het kind begrijpt gewoon veel eerder dat plassen en poepen ook op een wc of pot kan in plaats van ongemakkelijk in een luier en hoeft dit niet op latere leeftijd alsnog te gaan leren. En "doe niet zo moeilijk", dat is aan een ieder om zelf te bepalen. Wij doen nu liever even moeilijk en hebben later minder gedoe. Toegegeven, het kost denk ik drie keer zoveel tijd, maar het is een investering die we zeker gaan terugverdienen.
Wat betreft de 'moeilijke' huid van Ravi, de huisarts heeft het opgelost met de woorden "laat het maar gauw zomer worden", de zwemjuf met "oei, dat is dauwworm, daar moet hormonenzalf op", de consultatie arts met "constitutioneel eczeem" (wat vrijwel hetzelfde is als dauwworm trouwens) en raadde ons een bepaald soort olie aan en de homeopaat, die bij ons de voorkeur geniet want eerst maar eens zien of de natuur ons kan helpen, heeft zwavel voorgeschreven... Welnu, na 2 weken zwavel neemt de roodheid af, de droogheid neemt af en de jeuk lijkt minder te worden. De homeopaat zei al dat zwavel vrij een vrij gangbaar middel is bij dit soort klachten en dat de resultaten goed waren en vooralsnog gaat het bij Ravi ook de goede kant op!
Hij eet inmiddels ook vast voedsel in de vorm van wisselende groenten en pap en we zijn deze week van vijf naar vier voedingen per dag gegaan, meer tijd over om te spelen dus!!

Verder kan ik eigenlijk alleen maar vertellen dat het een fantastisch en vrolijk mannetje is!

De grote geneugten zitten bij mij vaak in de kleine dingen. En nu kan ik in 1 moeite over naar ons vorig jaar september geboren grote genot, de kleine Ravi, maar dat is niet waar ik hier op doel, dat is geen alledaags genot, dat is veel groter dan genot. Je moet het kleiner zoeken.
Je hoort wel een iemand zeggen dat als hij of zij dat ene nummer op de radio heeft gehoord dat dan zijn of haar dag helemaal goed is, dit is ook te ruim, muziek is voor mij niet iets kleins, neen, veel kleiner… Een detail in een geheel. Een eigenaardigheid aan iets alledaags.
Lopend door London merkte ik pas na een tijdje op dat de palen die op de vluchtheuvels staan licht geven en dan denk ik; "goh… handig…". En kan daar de rest van het verblijf in die stad van genieten. Een eend die waggelt door iets te hoog gras. Een reiger die door de harde wind zijwaarts vliegt. Dat je iets op tafel gooit en dat het precies op de rand tot stilstand komt en dat je dan vervolgens denkt; "Dat lukt me geen tweede keer". Een waslijn met een oneven aantal sokken eraan. Een huis dat wel een balkondeur heeft, maar geen balkon. Of dat er door een voor het oog naadloos gelegd tegelpad een klein groen sprietje zijn uiterste best doet om zich aan de wereld te tonen… Dat soort dingen. Dingen die je even van de sleur wegtrekken. Die je, misschien maar heel kort, aan het denken zetten of gewoon even doen glimlachen.
Dat de architect van de in de oorlog deels verwoeste Eusebius kerk in Arnhem fan was van Disney en dus bij de herbouw in 1962 allemaal Disneyfiguren erin heeft verwerkt tussen de gebruikelijke kerk-ornamenten. Niet zichtbaar vanaf de straat, maar het idee dat Goofy en Donald daar boven broederlijk naast Petrus staan vind ik de moeite van het omhoogkijken al waard.
Ik vond pas een foto terug van een mooie zomerdag in Delft. Hierop staat een voor mij wildvreemd meisje dat in de drukte van de Delftse markt enkel en alleen oog heeft voor de zojuist gekregen ballon. De wereld om haar heen moet maar om haar heen… (zie hier de foto)
Ik kan ontzettend genieten van mensen, wijn, muziek, landschappen, films, gebouwen en noem het zo maar op, maar zonder die kleine ongebruikelijkheden word de wereld saai.

Toen ik klein was klom ik eigenlijk overal in of op. Er stond een enorme notenboom bij ons in de tuin en hier was ik dan ook dagelijks in te vinden. Zo hoog als ik maar kon, ik kende de snelste route naar boven en deed wedstrijdjes met mezelf. Dit is eigenlijk altijd goed gegaan. Nooit uit de boom gevallen. Ik werd echter in m'n routine steeds minder voorzichtig en gleed wel eens een beetje uit, maar dan weet je je toch altijd wel te redden door een tak te pakken.
Ook het dak van de schuur was een favoriete plek om op te klimmen. De dikke platen waren wat steviger en daar kon je wat minder kritisch kijken, maar de lichtdoorlatende platen waren dun en niet sterk genoeg om een kleine Miezie te dragen. Nooit op de platen zelf lopen, altijd op de schroeven die ze op hun plek hielden, dat wist je en dat deed je. Ook hier sloeg de routine toe. Toen er een keer een eindje verderop in de straat brand was was dat dak ook de plek waar je het beste uitzicht had. Alleen let je bij zoveel sensatie in het anders zo rustige Ede even wat minder op en sta je voor je het weet op een doorzichtige golfplaat en niet op de schroeven… Mijn broer zei later dat hij mij weg zag zakken. Verticaal naar beneden en weg was Miezie. Ik ben met mijn hoofd op de rand van een pallet geklapt en een niet onaanzienlijke buil was het gevolg. Achteraf geredeneerd bleek ik erg veel mazzel gehad te hebben omdat er ook een aanhangertje geparkeerd stond op een kleine 10 centimeter van mijn vallijn. Mijn hoofd heeft de stalen punt van dit aanhangertje op een haar na gemist.
Ook toen er een hele grote stapel hout in de tuin lag was ik de eerste die de weg naar boven zocht en vond. Het klauteren was ik bijzonder machtig en ook hier, doordat je jezelf gaat vertrouwen, ontstaan er momentjes van onoplettendheid. Klein uitglijdertje en daar ging ik. Voor mijn gevoel was de stapel meters hoog, maar laten we het relativeren tot een kleine anderhalve meter, dit gecombineerd met een ongecontroleerde valbeweging leverde een flinke plof in het gras op. Niet ver, lees wederom; een kleine 10 centimeter, van de plek waar het hoofd landde lag een betonnen stoeprandje.
We maken een sprongetje… Jaren later sta je nietsvermoedend in een cafe aan de bar bij te praten met mensen die je dierbaar zijn. Na een grappig verhaal schiet je in de lach en doet in de lachbui een stap naar achteren en val je zo 3 meter naar beneden een kelderluik in dat de barman van dienst zojuist heeft opengezet om een nieuw fust aan te slaan. Je hoofd schiet langs opgestapelde kratten, een stalen kast en wat geparkeerde bierfusten. Wel twee weken thuis gezeten met een hersenschudding, maar de schade bleef wederom beperkt. Zoals volgens mij bij 99,9% van dit soort ongevalletjes gaat het net goed. Dagelijks in het verkeer merk je dat het vaak net goed gaat. En gisteren op een ladder op mijn werk maakte ik een wat vreemde beweging en de ladder schoot naar links weg. De ladder viel echter maar een klein stukje doordat er een groot vat handig naast geparkeerd stond, stond dit vat er niet, was ik vroeger 10 centimeter verder naar links gevallen of kon ik mij niet net aan een tak vastgrijpen… ach… Het is allemaal niet gebeurt dus waar hebben we het over. Ik ben wel blij dat ik nooit heel voorzichtig ben geweest en als ik ergens op, in of onder kon dan deed ik dat… Gelukkig wel.

Ben ik de enige die denkt dat we hier in Nederland een beetje last hebben van oogkleppen? Iedere keer als er weer een rapport uitkomt van ROVER over het percentage van op tijd rijdende treinen vraag ik me af waarom we niet een delegatie uit Japan over laten komen die ons uitlegt hoe je treinen op tijd laat rijden. De gemiddelde vertraging van de Japanse trein is 0 minuten en als je daar als machinist iets boven of onder zit vind je de volgende dag een paardenkop... eh sorry, hoofd, in je bed! Dit ongelooflijk accurate spoorboekje doet ons hier in het geheel niets, wij houden liever vast aan ons vooroorlogsche systeem. En aan de OV chipkaart, iets dat in grote steden als London en Parijs al jaren goed werkt, wordt al sinds 1992 gewerkt, maar vertoont nog altijd kinderziekten. Niemand die het Londonse of Parijse systeem hierheen wil halen, we willen het zelf ontwikkelen. En nu kunnen we de sneeuwval ineens niet meer aan terwijl omliggende landen jarenlange ervaring met ons kunnen delen hoe hier mee om te gaan... Finland strooit geen zout, want dat heeft geen zin als de sneeuw maar blijft vallen, zij schuiven het meeste weg en strooien zand en stro voor wat meer grip. Ook passen de mensen zichzelf aan aan de omstandigheden. Misschien een idee in plaats van straten afsluiten en badzout strooien...

De titel zegt het al en de fanatieke twitteraar weet ook al een en ander, maar onze kerst begon met een valse start... Laat ik beginnen bij het begin.

Ravi had begin vorige week een klein bultje tussen de billen, maar niet zodanig dat we dachten dat er iets aan de hand was. We keken het zogezegd nog even aan. Tot 24 december. Kitty belde me op en zei dat ze toch de huisarts ging bellen omdat het een stuk groter was geworden en het haar zorgen baarde. Ik sloot me hier naadloos bij aan en die middag zaten we bij de huisarts. We dachten nog steeds dat het wel mee zou vallen en dat het met een prikje wel weg zou zijn. De arts keek ernaar en zei dat het een abces was en dat het weg moest... Ze verwees ons door naar de eerste hulp... Dat laatste was voor mij een kleine alarmbel, want de eerste hulp houdt volgens mij in dat het haast heeft. Dat klopte ook wel. Het was een behoorlijke ontsteking en voor zo'n klein mannetje is een ontsteking niet heel goed natuurlijk. Eenmaal op de eerste hulp werden we eerst door een jonge arts te woord gestaan. Deze had het meteen over opereren, maar hij wilde ruggenspraak houden met een meer ervaren arts. Gelukkig dacht deze er iets milder over en hij wilde het met antibiotica op gaan lossen. Gek genoeg had Ravi nergens last van en lag hij lekker te lachen op de behandeltafels. Zelfs wanneer er aan het abces werd gezeten hield hij zich stoer en probeerde niet te huilen (want het deed best pijn). We werden doorverwezen naar de afdeling neo-natologie, ofwel de pasgeborenen afdeling omdat meneer nog geen 5 maanden oud is. Hier werd nogmaals beoordeeld hoe groot de ontsteking was en hoe het opgelost ging worden. Tot nu toe hadden we nog steeds niet het idee dat onze kerst in het water aan het vallen was, maar de zuster vertelde ons dat het medicijn via een infuus toegediend moest worden en dat het zo maar 4 dagen kon gaan duren omdat het een kuur is die afgemaakt moet worden... plons... Het ergste moment kwam niet lang daarna... Het inbrengen van het infuus... Meneer is nog erg klein en zijn aderen-netwerk is evenredig klein en moeilijk in 1 keer te raken. De eerste keer ging het dan ook mis en de steeds harder brullende Ravi had niet de kerstavond die wij voor hem in gedachte hadden. Toen het infuus er eenmaal in zat was de ergste donderwolk wel verdwenen en meneer kon al vrij snel weer lachen. Hij kreeg een pijnstillende zetpil en sindsdien heeft hij eigenlijk alleen nog maar geslapen en gelachen! Gelukkig maar. De ouders van Kitty waren gelukkig bij Kitty toen ik even de nodige spullen ben gaan halen thuis, want we hadden natuurlijk niets bij ons. Wij hebben de nacht naast hem doorgebracht en vonden het eigenlijk op een vreemde manier wel een gezellige kerstnacht. Kerst bij TL verlichting op de klanken van piepende infuusapparatuur...

Het was uiteraard geen topnacht, met z'n tweeen op een 1 persoons stretchbedje. De volgende ochtend bleek het abces door de medicijnen al te zijn gesprongen en de meeste ellende had zijn weg naar buiten al gevonden. Dit was goed nieuws volgens de zuster. Sanne, goede vriendin en ook net moeder, kwam die ochtend langs en dat was ook erg fijn.

Om een uur of elf kwam de behandelend arts de polshoogte nemen en deze kwam met de velossende woorden: "Dat ziet er erg goed uit, we gaan het infuus loskoppelen en jullie mogen de antibiotica via de mond gaan toedienen..." ...We mochten naar huis. Toch nog kerst.

Gisteren (28-12) op controle geweest op de wondpoli en het ziet er nu rustig uit en we mogen nu ook stoppen met de medicijnen. Hieronder een paar foto's die er misschien wat dramatischer uitzien dan het uiteindelijk is gebleken.


Ravi in zijn bedje, in diepe slaap...


Ravi en zijn infuus...


Kerstochtend in het ziekenhuis...


Maar gelukkig kon meneer nog lachen...

Ik ben eigenlijk niet heel sentimenteel ingesteld. Je hoort vaak mensen vertellen over een liedje dat ze terug brengt naar hun jeugd of ze doet denken aan mooie of juist vervelende tijden. Daar heb ik weinig last van, er zijn maar heel weinig melodieën die mij niet na een paar keer beluisteren gaan vervelen. Dat mensen weg zwijmelen bij het horen van die ene gouwe ouwe in de top 2000 kan ik ergens wel begrijpen maar ik doe er niet aan mee. Die lijst is trouwens in mijn ogen ook totaal geen kwaliteitsmaatstaf, maar een verhalenboom. Een verzameling van herinneringen die mensen bij bepaalde muziek hebben. De kwaliteit van muziek is niet te rangschikken. Muziek is kunst en kunst is niet collectief te beoordelen.

Wat ik me wel onlangs eens af zat te vragen, met het oog op vroeger, is hoe vaak er aan mij gedacht wordt. Ik heb in de 31 jaren die ik nu jong ben veel mensen leren kennen en bij al deze mensen bestaat de mogelijkheid dat ze op een onbewaakt moment aan mij denken... Wie? En hoe vaak? Het antwoord wil ik niet eens weten, ik vind de gedachte veel interessanter.

Het meest bewogen jaar uit ons leven loopt op z'n eind. Klinkt vrij dramatisch, maar dat is het natuurlijk niet. De term bewogen moet hier zo positief als mogelijk geïnterpreteerd worden. We zijn het jaar begonnen zonder grootouders, de laatste overleed vorig jaar december, maar met een baby in de buik. Oud en nieuw vierden we in London en grootser dan dat kan waarschijnlijk alleen in New York. 9 maanden zwangerschap en het vooruitzicht op iets dat je niet kent, maar wat ongelooflijk bijzonder is. Ook al is iedereen geboren en is er eigenlijk niets bijzonders aan, het is een waanzinnige rollercoaster. We zijn 4 keer op vakantie geweest; London, Oostenrijk (voor de wintersport, de plaatsnaam weet ik niet meer), Duitsland (Lirstal, Eifel) en Friesland (Heeg). Die laatste was erg apart. Kitty was hier al een kleine 8 maanden zwanger en wilde toch heel graag nog kamperen. Toen werd Ravi geboren waarna een vreemde tijd aanbrak. Deze tijd kent elke ouder. En nu, december, tijd van contemplatie, ga je terug kijken en dringt het allemaal een beetje tot je door. Alles wat nu gebeurt gebeurt voor Ravi voor het eerst, alles is weer nieuw en je gaat heel anders naar hele normale dingen kijken. Heel simpel iets vastpakken is voor hem nog helemaal niet vanzelfsprekend, dat moet allemaal nog geleerd worden. Als het koud is kruip je onder je dekens, maar hij kan dat nog niet. Als je moe bent ga je naar bed, als je honger hebt ga je eten, als je iets niet meer leuk vindt ga je iets anders ondernemen of bekijken, vanzelfsprekend voor ons, maar voor hem nog een grote onbekende leegte... Goed, genoeg dramatiek, tijd om dit jaar feestelijk en passend af te sluiten. Voor ons betekend dat dat we naar een voor ons bijzondere plaats gaan waar we iets mee hebben. London dus. Alleen om nu met meneertje in een hotel in London te gaan zitten leek ons geen heel goed plan dus gaan we naar de nummer twee van de betekenisvolle plaatsen; Ameland. Lekker in een huisje. En volgend jaar doen we het misschien maar weer wat rustiger aan... Of misschien ook wel niet... Nobody knows...

Naast een nieuwe foto aan de bovenkant nu ook een twitterfeed aan de rechterzijde van de pagina. Handig om alles op 1 plek te hebben natuurlijk!

Regen klettert tegen de ramen en mensen snellen zich naar huis of schuilen in de luwte van de winkels. Mijn raam is groot en bezaaid met door de wind opgerekte druppels. Aan de linkerkant van het raam loopt een jongen mijn blikveld binnen, tegelijkertijd aan de rechterkant een meisje. Door de druppels zie ik hun oogcontact. Ze lopen langs elkaar op. Beide kijken heel kort om. Hij glimlacht. Zij ook. Ze lopen beide verder. Door de regen. Zomaar een tafereel dat ik meepik. Alleen maar door naar buiten te kijken. Gratis.

Ja, laten we wel wezen, het duurt soms wel erg lang dat Miezie.nl weer eens ge-update wordt. De grootste oorzaak is denk ik dat Twitter zo laagdrempelig en makkelijk werkt dat lange blogs voor een lui mensch als mijzelve al snel als te veel werk bestempeld worden en derhalve links gelegd worden... Maar ik ben miezie.nl nog niet vergeten en we gaan er weer eens wat text op pompen!

Laten we beginnen met ons inmiddels alweer bijna 8 weken oude zoontje Ravi. Ons lieve vrolijke fijne ventje die je midden in de nacht wakker kan maken maar je vervolgens met een kleine glimlach alweer doet vergeten dat je net om 3 uur 's ochtends uit je nest bent gejengeld... Moet eerlijk bekennen dat we deze tijd al achter ons hebben gelaten want meneer snapt dat zijn ouders ook nachtrust nodig hebben en laat ons al gemiddeld een uurtje of 6 doorslapen! Foto's zijn te bekijken via twitter en flickr (dit vanwege de beperkte ruimte die me hier gegeven is). Ik sprak laatst de assistente van de dierenarts en die zei me, toen Ravi 4 weken oud was, ach joh, het wordt alleen maar leuker! Ik dacht dat het al haast niet meer leuker kon worden, maar ze heeft volkomen gelijk! Het wordt echt met de dag leuker... Wat zeg ik... Met het uur!!

Dan de griep... Want ik weet niet of ik iets heb en als ik al iets heb of het van Mexicaanse aard is... Ben nu twee dagen wat licht in het hoofd en slap in de benen... spierpijn... hoofdpijn... snotterig tot en met... maar ik werk wel gewoon en heb niet echt het idee dat er iets in mij woekert... Ik hoorde iemand zeggen dat als je je grieperig voelt dat je er dan bijna vanuit kan gaan dat het iets midden-Amerikaans is... En als ik het nu al zou hebben... Krijg ik het dan nooooit meer!? Dat zou wel mooi zijn... Vol vragen hieromtrent, maar ik weiger dan toch om die dokter te bellen... Ben opgevoed met het het-zal-allemaal-wel-meevallen-principe en het stel-je-maar-niet-zo-aan-idee en denk dat dan ook voortdurend. Ik hoop dat ik gelijk heb en dat ik kleine huisgenootjes niet aansteek met al dan niet epidemische virae.

Binnenkort ga ik ook weer nieuwe muziek uit eigen doos uploaden, maar daar zal ik tzt wel een melding van maken.

Ik ga nu maar weer eens genieten van de herfst, want het blijft mijn lievelings seizoen! Grieppandemie of niet!

Even een heel klein testje. Even zien of dat Twitterfeed ook echt goed werkt... Ofwel, hierbij een zinloos bericht waar niemand (behalve ik) iets aan heeft! Excuses voor het verdoen van uw tijd!!

Ja mensen, de wereld is een mensje rijker! In de nacht van 19 september begon het gerommel in de buik van Kitty. De ochtend er op wekte ze mij met de boodschap dat ze weeen voelde en dat ze al aardig pijn deden ook. Vanaf dat moment ging het echt supersnel. De weeen kwamen sneller en sneller. Om 9 uur heb ik voor het eerst de verloskundige gebeld, die stelde wat vragen en zei dat ze over een uurtje langs zouden komen... Maar ons aanstaande kindje dacht daar anders over! De weeen werden nog heftiger en de zgn. slijmprop kwam naar buiten... Weer gebeld... Ze zouden binnen een half uurtje wel komen zegt de vriendelijke dame aan de telefoon... Ook hiermee nam onze aanstaande gezinsuitbreiding geen genoegen! Kitty is weer gaan liggen en kreeg nog weer heftiger weeen, ze voelde zelfs al lichte persdrang! Ik weer die telefoon in... U MOET nu komen!! En nog geen kwartiertje later stond ze voor de deur. Na een klein onderzoekje bleek de ontsluiting al 8 tot 9 cm en de verloskundige zei:"ik ga niet meer weg!", dat had ik ook zeker niet gedaan! Kraamhulp gebeld en ook die was er binnen het kwartier. Om een kort verhaal lang te maken, tussen het eerste telefoontje naar de verloskundige en de geboorte van ons kindje zat welgeteld 2 uur en dat is niet veel! Zeker niet voor een eerste kind... Op 19-9-2009 om exact 7 minuten voor 11 is Ravi Midas Schreur ter wereld gekomen, roepnaam Ravi (mocht u hem ooit willen roepen...). Wij zijn zeer gelukkige ouders geworden.

Technische gegevens:
Gewicht: 3380 gram
Lengte: 52 cm

Een foto van de nieuwe Schreur is te bewonderen in de vorige post en nog wat extra materiaal hier, hier en hier. Een groter geluk bestaat volgens mij niet!