2012-02-09T03:31:45Z Michel Schreur Copyright 2012, Michel Schreur SPHPBLOG http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry120124-180421 2012-01-24T00:00:00Z 2012-01-24T00:00:00Z
Terwijl ik hier nu tussen de vogeltjes en eekhoorntjes (of neushoorns, zoals Ravi ze noemt) zit en het jaar even laat passeren kan ik eigenlijk alleen maar positief zijn! We zijn er vele malen beter uitgekomen dan we erin gingen!

En nu 2012... Daar gaan we dan.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry120103-111544 2012-01-03T00:00:00Z 2012-01-03T00:00:00Z http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry111219-133509 2011-12-19T00:00:00Z 2011-12-19T00:00:00Z
5. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo (spotify link)
4. The Horrors - Skying (spotify link)
3. Friendly Fires - Pala (spotify link)
2. Washed Out - Within And Without (spotify link)

En het mag geen verrassing heten dat op nummer 1 is geëindigd...
trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr tssss

1. War On Drugs - Slave Ambient (spotify link)

Mijn onbetwiste en na 1 keer luisteren al zekere nummer 1 van dit jaar. Alles wat ik mooi kan vinden in muziek zit smaakvol verpakt in dit album. Van zweverige ambient klanken tot shoe-gaze rock en van Dylaneske kleinigheden tot bombastische snelwegrock. Wat wel grappig is is dat de nummer 5, Kurt Vile, tot eind 2008 nog deel uitmaakte van The War On Drugs, dus zowel Vile als WOD voorman Adam Granduciel snappen mijns inziens hoe je een indrukwekkende plaat aflevert.
]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry111215-142821 2011-12-15T00:00:00Z 2011-12-15T00:00:00Z http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry111215-121905 2011-12-15T00:00:00Z 2011-12-15T00:00:00Z


Deze voiture (want Franse origine) heeft ons naar veel plaatsen gebracht en ook altijd weer netjes thuis gebracht, heeft ons nooit in de steek gelaten en heeft mij van een hoop geld beroofd zonder dat ik het erg vond. En los van de auto zelf is er in de periode dat we in deze auto hebben gereden ongelooflijk veel gebeurd (met als hoogtepunten de geboorte van 2 schitterende kinderen). Ik heb er ook een klein half jaar niet in mogen rijden vanwege een onvrijwillige rij-ontzegging (sommigen welbekend). Allemaal schiet het weer even door je hoofd bij het zien wegrijden van jouw rijtuig. ...tenminste, bij mij dan...

Er zijn ook zat verhalen te vertellen bij dit vervoersmiddel. Zo denk ik aan de nachtrit naar Bretagne; Ik dacht dat we nog wel genoeg benzine hadden om het volgende tankstation te halen zonder hierbij rekening te houden met het licht geaccidenteerde terrein in het noordwesten van Frankrijk. En er kwam maar geen tankstation... De auto begon al wat schokkerig te rijden en toen verschenen de borden met 2000 m naar volgende pomp... 1000 m... 500 m... Motor valt compleet stil, koppeling in, uit laten rollen en tot stilstand komen naast de pomp... Dat is best prettig om 3.00 uur in de nacht op een donkere Franse snelweg.
Of de "dingetjes" die alleen jij weet, zoals je in een huis weet waar je tegen een deur moet schoppen om hem open te krijgen zo moest je bijvoorbeeld bij deze auto om een van de delen van de achterbank op te klappen hem iets van je afduwen en dan omhoog trekken en dit op mijn beurt niet melden aan iemand die probeert deze handeling uit te voeren (en in jezelf gniffelen).
Het zijn voorbeelden, er zijn zo veel dingetjes, ritjes, vakanties, momenten, herinneringen... En toch is het een ding... Iets levenloos... Raar...


]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry111010-204653 2011-10-10T00:00:00Z 2011-10-10T00:00:00Z http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110901-132705 2011-09-01T00:00:00Z 2011-09-01T00:00:00Z

Ravi ziet zijn zusje voor het eerst... Zijn eerste woorden; ...Grote pet!]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110818-155447 2011-08-18T00:00:00Z 2011-08-18T00:00:00Z
We waren het snel eens over het behang, het werd wit en niet te druk. Eenmaal genoeg rollen aangeschaft hebbende ben ik maar begonnen aan wat later bleek een van mijn minst favoriete bezigheden. Een avondje of wat en de nodige ergernissen omtrent loslatende hoekjes verder zat alles netjes in het wit... Alleen stak het wel erg af bij het plafond dat door het drukke verkeer in combinatie met een openstaand raam behoorlijk verkleurd bleek. Niet lang nagedacht en besloten om dan het plafond ook maar te gaan witten. Dit was een avondje werk en toen was ook het plafond mooi wit... Maar ik was niet tevreden genoeg en vond mijn behangkunsten dusdanig ondermaats dat ik besloot om het hele kamertje nog maar een lichte beige-tint te gaan geven. Hadden we toch nog staan en dan is het ook maar klaar... Zegt Kitty tegen me... "Was dat behangen wel nodig dan?"... Maar het is wel mooi geworden.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110609-135515 2011-06-09T00:00:00Z 2011-06-09T00:00:00Z minder prettige omstandigheden, maar toen kreeg ik er ook een stuk minder van mee dus eigenlijk was ik wel nieuwsgierig hoe het allemaal zou gaan. Naast nieuwsgierig toch ook gespannen. Ergens had ik toch die angst dat ze misschien iets geks gingen zien op die plaatjes.

Maar goed, aangekomen op de plaats van bestemming, na een flinke wandeling door, letterlijk, de catacomben van het St. Radboud ziekenhuis in Nijmegen, kreeg ik een infuus met een hele grote spuit eraan vast... Vooral dat laatste zag er indrukwekkender uit dan het achteraf bleek te zijn. Ik wist dat er contrastvloeistof ingespoten ging worden, maar dit was niet het bewuste goedje, dit was extra vocht om een beetje door te spoelen, de contrastvloeistof bleek een veel kleiner spuitje. Wat me ook al snel opviel was dat er luchtbelletjes in het infuus zaten. Nu ben ik niet bepaald de rust zelve, dat weet ik, en als ik dan luchtbelletjes in een infuus zie zitten en mijn beperkte kennis hieromtrent raadpleeg zijn luchtbelletjes geen goed iets. Meteen maar even navraag gedaan en ik werd gerustgesteld. Luchtbelletjes zijn inderdaad niet heel goed om in een ader te spuiten, maar als ze zo klein en met zo weinig zijn wordt het snel genoeg door het lichaam opgenomen. (Hier moet ik geloof ik ook nog aan toevoegen dat het hier gaat om aders, niet om slagaders... In een slagader heeft een luchtbel een kwadere uitwerking.)

Welnu, infuus was geplaatst, het MRI-monster was vrij dus daar gingen we. Je wordt dan met je hoofd in een houdertje geplaatst en dan begint de ellende. Ruim een half uur stilliggen in wat eigenlijk alleen maar te omschrijven is als een ontzettende bak met gepiep, gekraak en geplop (lees herrie). Om het enigszins te verzachten krijg je dan een hoofdtelefoon op met een zender naar keuze, maar neen, deze komt niet boven het gekraak uit. Ik vroeg me wel door de gehele sessie af hoe het kon dat die koptelefoon wel in dat apparaat kon terwijl het toch een enorm magnetisch veld is waar je doorheen wordt getrokken... Ook maar gevraagd en het is dus een speciaal ontworpen, volledig uit kunststof vervaardigd exemplaar dat wel in een dergelijk veld te gebruiken is. Weet u dat ook weer.
Op den duur neem je de herrie maar voor lief, het is maar een half uur dus waar heb je het uiteindelijk over. En toen het klaar was mocht ik gewoon weer opstaan, dat was de vorige keer ook wel anders. Eigenlijk werd ik steeds zekerder dat het een positieve dag zou worden.

We hadden een uur vrij te besteden voordat ik mijn evaluerende gesprek met Professor Grotenhuis had en ik wil heel graag beide scans in mijn bezit hebben. Leuk voor later of zoiets. In ieder geval mooi om te vergelijken leek mij. Dus via het archief gelopen en ik krijg binnenkort beide MRI scans (dus van januari en van mei) op DVD. Ik zal t.z.t. wat vergelijkingsmateriaal laten zien.

Via de restauratie, alwaar ze het lef hebben voor een simpel broodje bal meer dan een briefje te vragen, een zonnige wandeling gemaakt naar vleugel weet-ik-hoeveel voor het gesprek. Het wachten duurde even, het gesprek niet. We konden er kort over zijn. Had ik nog klachten; Niet echt, soms wat lichte dingetjes. Had hij nog wat op te merken; Ja, het ziet er prima uit. Ik ben wel met terugwerkende kracht geschrokken van wat er nu eigenlijk aan de hand was begin dit jaar, simpelweg omdat er nu vergelijkingsmateriaal was. Waar hersenen normaal gesproken de bekende vorm van een soort macaroni hebben was het toen een egaal grijs vlak. Geen vochtkanalen, alles weggeperst door de hoge druk. En op de eerder deze dag gemaakte scan was weer een echt macaroni-patroon te zien. Enige dat nog even kan duren is het rechter-oog, die doet soms nog wat lullig en heeft nog tijd nodig om weer 'normaal' te worden. De prof. concludeerde dat er geen vervolgafspraak meer nodig was en wilde het hiermee afsluiten en ik ook.

Nog even een woord van dank aan iedereen die op welke manier dan ook van zich heeft laten horen in de periode dat het nodig was en nu nog steeds. Het deed/doet oprecht bijzonder veel deugd!

Kortom; Klaar... en door.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110525-142709 2011-05-25T00:00:00Z 2011-05-25T00:00:00Z
(red. Verzekering gebeld en ze dekken het! Kleinschalige vorm van blijheid maakt zich van mij meester!)]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110513-085923 2011-05-13T00:00:00Z 2011-05-13T00:00:00Z


Via kittyarends.nl. Via via Geschiedenis 24. ]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110512-155154 2011-05-12T00:00:00Z 2011-05-12T00:00:00Z
Meer informatie over de Paasconcerten vind u alhier.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110323-153013 2011-03-23T00:00:00Z 2011-03-23T00:00:00Z
Maar goed, het gevoel was dus dat de controle zo groot is in de stad dat inbraak niet zo snel zal plaatsvinden. ...Tot vannacht dus. Ik werd wakker van gerommel op het balkon en dacht eerst dat er weer een poes aan het nachtbraken was. Totdat er getik op het raam was. Ik ben uit bed gegaan en heb heel voorzichtig aan de zijkant het gordijn een klein beetje opgeschoven. Er was een klein mannetje bezig met een ijzerdraad de haak van de deur omhoog te trekken... Wat doe je dan... Ik twijfelde tussen wegjagen of 112 bellen en het werd het laatste, misschien konden ze hem, als ze een beetje snel waren, 'on the job' arresteren en kon mijn gezin lekker doorslapen! Je weet maar nooit en zo geschiedde. IJdele hoop zo bleek later. Aan de telefoon zo stil mogelijk duidelijk proberen te maken wat de situatie was tot ik Kitty een luid "HEE" hoorde roepen. Zij was inmiddels ook wakker geworden. Op dat moment wist de boef niet hoe snel hij weg moest komen en ik kon hem nog net over het dak naar beneden zien springen en wegkomen via een achterliggend pand. Even later (opvallend snel naar mijn bescheiden mening) arriveerde de snorren. Even wat rondgekeken en een signalement opgenomen. Een klein getint mannetje met donker haar en een, volgens ons, bomberjack met iets op de achterkant... Ja... Geef maar eens een signalement van een duister sujet in het donker...

Hoe dan ook, de schim heeft mij slapeloos achtergelaten. Kitty niet, die doet haar ogen dicht en slaapt weer verder. En Ravi, die heeft helemaal niets gemerkt van het hele voorval. Overal lekker doorheen geslapen. Ik heb de rest van de nacht naar de gordijnen liggen kijken...]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110215-085642 2011-02-15T00:00:00Z 2011-02-15T00:00:00Z
We waren op Ameland. Zoals in het vorige verhaal uitgelegd is Ameland onze haven van rust aan het eind van het jaar en we bevonden ons in een zeer aangenaam huisje in het centrum van het altijd gezellige Hollum. Hierbij moet ik wel vertellen dat mijn niveau van druktemaken me hier nog wel een paar nachten slapeloos heeft gelaten… Want hoe zat het met de brandveiligheid van het huis? En wat is onze escape-route mocht er zich een calamiteit voordoen!? Maar goed, tot zover geen vreemde dingen wat mij betreft. We genoten van de rust en ik maakte me net als anders druk om dingen waar ik me niet druk om moest maken. En toen werd het 30 december… Omdat ik een ontzettende stresskikker ben was mijn eerste gedachte dat het zijn grondslag vond in mijn zenuwgestel. Het begon met een drukkend gevoel in de nek en trok langzaam naar het hoofd. Het hoofd begon een beetje te tintelen en ik kreeg een vreemde smaak in de mond. Een beetje alsof je met je tong op een 9 volts blok test of er nog stroom in zit. De hele cyclus maakte me vrij panisch want ik kende het gevoel niet, maar na een klein kwartier trok het weg en werd het een vrij stevige maar gangbare hoofdpijn. En het was voorbij. De volgende dag, oudejaarsdag, hebben we gewandeld naar Ballum. Mooie frisse wandeling, lekker zonnig en niets aan de hand. Maar bij thuiskomst begon het weer. Weer dat vreemde gevoel. Weer die batterij-smaak in de mond. En weer die hoofdpijn aan het eind. Het baarde me wel zorgen, maar ik was er van overtuigd dat het met de stressspieren in mijn nek te maken had. De dagen hierop gingen een beetje hetzelfde, met dat verschil dat de frequentie van de 'aanvallen' wat groter werd. Ik heb het verhaal ook verteld aan ouders en ook zij zeiden dat ik me waarschijnlijk weer te druk had gemaakt en dat ik moest ontspannen. Dat laatste heb ik eigenlijk heel vaak gehoord… Zo vaak dat ik me zo hard probeerde te ontspannen dat ik er vrij gespannen onder was! Maar goed, nochtans geen redenen tot paniek, ik wist voor mijn gevoel de oorzaak en zou bij thuiskomst een chiropractor opzoeken. Die zou de boel wel loskrijgen!

Eenmaal thuis voelde ik toch de noodzaak om naar de huisarts te gaan. Samen kwamen we tot de conclusie dat de spanning in mijn schouders en nek mij zoveel klachten bezorgde dat er snel iets aan gedaan moest worden. Ik drong aan op chiropractie want ik dacht dat de klacht vrij diep zou zitten en zij drong aan op een wat hogere dosis pijnstilling voor de 'zware dagen'. Resultaat: Verwijsbrief voor de chiropractor en een voorschrift voor Naproxen, een stevige pijnstiller die me door de zware dagen zou slepen! Laatstgenoemde zou me wel wat maagklachten op kunnen leveren, maar neem je hem net na het eten dan zou dit wel meevallen. De volgende dag dacht ik me wel weer op het werk te kunnen vertonen. Ik had m'n aspirines mee dus wat kon me gebeuren. En ik dacht ook dat het hoogtepunt nu wel gepasseerd zou zijn. Immers deze mate van hoofdpijn blijft nooit heel lang hangen… Dat kan niet… Toch? Op het werk gewoon de dag begonnen met iedereen de beste wensen te wensen en m'n werkzaamheden maar eens aan te vangen. Ik had die ochtend nog een 'aanval' gehad dus ik durfde niet heel dicht bij machines te komen, toch een beetje voorzichtigheid want je weet nooit wat er mis kan gaan. De 'aanvallen' kwamen echter deze dag steeds vaker achter elkaar en ik dacht dat de Naproxen me nu wel zou moeten gaan helpen. Dit bedoelde de arts toch met 'zware dagen'? Dit was mijn eerste en laatste tablet van dit type want MIJN HEER wat slaat dat op je maag!!! Dus naast behoorlijke hoofdklachten waren er nu ook maagklachten! Hier komt bij dat de pijnstilling niet deed wat het moest doen. Al met al een knap vervelend dagje dus. Eenmaal weer thuis besloten donderdag de chiropractor af te wachten en niet meer te werken tot nader order.

Het werd donderdag en mijn bezoek aan de chiropractor stond gepland. Ik had hier naar uitgekeken, omdat ik sterk het gevoel had dat hij mijn redding was. De pijn en het drukkende gevoel zaten beide in de schouders en nek en hij is gespecialiseerd in de schouders en nek. Vol goede moed naar meneer Burke (die overigens praat met een sterk Amerikaans accent, maar dit geheel terzijde) en me eens goed laten knijpen en kietelen. Tot 2 keer toe flinke knakken gehoord en gevoeld dus mijn humeur steeg met de seconde! Ik leefde in de veronderstelling dat het nu goed ging komen en laten we eerlijk zijn, het had ook lang genoeg geduurd! Hij stuurde me wel naar huis met de boodschap dat het de eerste paar dagen allemaal wat erger kon worden. Kon ik hebben. Ik was al wat gewend en ik voelde me goed gemutst! Maar toen begon de ellende pas echt…

Die nacht ging mijn rug veel pijn doen en de nek werd er ook niet beter op. Allemaal weggewuifd met het idee dat het hier om de geplande verergering ging. Door de maagklachten naar aanleiding van het Naproxen debacle had ik ook weinig gegeten en werd ik erbij ook nog eens erg misselijk… Alle klachten werden eigenlijk steeds erger met als absoluut hoogtepunt de nacht van vrijdag 7 op zaterdag 8 januari. De 'aanvallen' bereikten deze nacht een absoluut hoogtepunt met overgeven en een hoofdpijn die zo hevig was dat ik bijna huilend op de wc over het hoofd lag te wrijven met de tekst 'hou op!!' De volgende dag liep de emmer over. De hoofdpijn en misselijkheid werden nu zo erg dat ik eigenlijk alleen maar heb gelegen met een emmer naast het bed en bij iedere hoofdpijn aanval moest overgeven. Geen energie meer. Geen zin meer. En dan, ergens eind van de middag, ook geen bewustzijn meer. Ik weet er zelf helemaal niets meer van, maar ik heb van Kitty begrepen dat ik in een aanval moest overgeven, het bewustzijn verloor en ineens naast de bank lag. Ravi zat in zijn eetstoel huilend naar mij te wijzen. Ze heeft me stabiel neergelegd, Ravi in bed gelegd en meteen de dienstdoende huisarts gebeld. In de tussentijd kwam ik langzaam weer bij de positieven en vroeg me meteen af waarom ik op de grond lag. Ik kon meteen terecht bij de dienstdoende huisarts en mijn broer wilde wel met me die kant op rijden. 

Eenmaal aangekomen bij deze huisarts meteen aan de beurt en de arts heeft een aantal tests met me gedaan om uit te sluiten dat het iets neurologisch was. Hij kon geen aanwijzingen vinden en gaf het advies de paracetamoldosis op te voeren en het weekend af te wachten. Een beetje terneergeslagen met deze dode mus zijn we weer huiswaarts gekeerd want wat moest ik hier nou weer mee. De klachten werden eigenlijk alleen maar erger en er leek niets aan te doen… Mijn broer reed de auto voor ons huis en ik ben uitgestapt met emmer en al. Ik weet nog dat ik de sleutel heb omgedraaid van de voordeur en vanaf daar is er weer een blinde vlek… Emiel (broer) heeft me op de trap gevonden en 'wakker' weten te krijgen en Kitty is meteen weer in de telefoon geklommen om me het ziekenhuis in te krijgen. Ze moest aardig lullen, maar uiteindelijk heeft ze geregeld dat we terecht konden op de eerste hulp van ziekenhuis Rijnstate in Arnhem alwaar ik grondig onderzocht zou gaan worden.

De dienstdoende neuro-co-assistent (of tenminste, dat denk ik) heeft me hier op een bed gelegd en ving aan met tests, bloedafname en weet ik het wat allemaal niet, maar niets wees op een concrete aandoening. Ik werd langzaam maar zeker steeds moedelozer en begon nu ook aan mezelf te twijfelen, ik ben toch niet gek? Er is echt iets aan de hand, maar er wordt maar niets gevonden! Na enkele uren op dat bed gelegen te hebben, twee 'aanvallen' met overgeven en hoofdpijn verder, kwam de neuro-co-assistent met de opmerking: "We kunnen echt niets neurologisch vinden, maar we willen toch even een CT-scan maken om 'enge dingen' uit te sluiten". CT-scan werd gemaakt en ik werd weer neergelegd op de eerste hulp afdeling. Het wachten duurde weer een ruim uur. In de tussentijd ook de bloeduitslagen te horen gekregen, ook geen vreemde waarden. Na dit ruime uur kwam er een verpleegster met een rolstoel aanrijden en ze zei dat ik moest gaan zitten en dat er een gesprek met de neurochirurg van het ziekenhuis zou volgen… Maar niet hier…

Ik kwam bij de arts aan en deze wond er geen doekjes om. "We zien op de scan een cyste zitten in het derde ventrikel dat het transport van hersenvocht tussen de hersenhelften blokkeert, hierdoor loopt de druk in je hoofd op en dat geeft de hoofdpijn en misselijkheid die je de afgelopen dagen hebt gehad…" Ik ben niet geschrokken, ik heb het eigenlijk in alle uitputting een beetje gelaten aangehoord en dacht: "het zal, doe er maar wat aan…" Hij zei in het gesprek dat ik direct overgeplaatst zou worden naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen en dat er toch wel flink haast bij was. De cyste moest snel verwijderd worden. Waarschijnlijk nog vanavond, anders morgen. Er zit in Nijmegen veel meer kennis op dit gebied dus daar was ik in goede handen.

De volgende stap was een ambulance richting Nijmegen. Twee uiterst aardige dames die mij en Kitty naar het Radboud zouden vervoeren. Inmiddels was mijn schoonvader gearriveerd die kon dan met onze auto achter ons aan rijden zodat die ook in Nijmegen stond. In de ambulance heeft Kitty mijn ouders met aanhang gemobiliseerd en deze waren allemaal vrij snel in Nijmegen alwaar de haast ineens verdwenen leek. Ik kreeg iets tegen de misselijkheid en iets dat er voor moest zorgen dat er minder hersenvocht aangemaakt werd. Ik mocht niet meer overeind komen en er werden opnieuw een hoop tests uitgevoerd om zeker te zijn dat er geen direct gevaar zou zijn. Maar van opereren was ineens geen sprake meer op korte termijn. Ik kreeg wel te horen dat de persoon die mij zou opereren niemand minder dan Professor Grotenhuis zou zijn. De man die het specialisme van het verwijderen van mijn aandoening zodanig beheerst dat men vanuit heel Europa naar hem komt om de Colloïdcyste endoscopisch te laten verwijderen. 

Ik merk nu dat het verhaal wat warrig begint te worden en hier is een hele duidelijk aanwijsbare reden voor… Ik weet gewoon niet alles meer. Er is op die avond zo ontzettend veel gebeurt dat er ook heel veel langs me heen is gegaan en ik me ook niet alles meer heel levendig kan herinneren. Ik weet wel dat ik nog 1 keer heb moeten overgeven, maar dat was de laatste keer dat deze aandoening me van mijn maaginhoud heeft ontdaan. Ik weet ook nog dat ik uitvoerig ben getest op vanalles en zo nog eens wat en dat ik ergens vlak voor het slapengaan een beker yoghurt voorgezet kreeg… Die beker yoghurt heeft me uiterst goed gesmaakt!! Er is een bed bijgeschoven en Kitty mocht bij me blijven.

Dat laatste is voor mij heel erg belangrijk gebleken. Ik heb het gehele ziekenhuis traject en de periode erna (nu dus) enorm veel aan haar gehad. Ze heeft me ongelooflijk gesteund en ik weet zeker dat het anders met me was afgelopen als zij er niet bij was geweest. Dit klinkt misschien wat sentimenteel, maar ik geef het u te doen! Zij is aanspreekpunt geweest voor iedereen, heeft dezelfde berichten gekregen als ik en, zo bleek later, was bijna haar partner kwijt geweest. Dit is zeker niet overdreven, want de maandag erop was er ineens haast met alles. Ik werd in een spoedprogramma geplaatst en de professor kwam net na het ontbijt de kamer op om te zeggen dat er vandaag geopereerd ging worden dus dat ik nuchter moest blijven… Vanaf hier ging het allemaal in een dolle vaart. Er moest nog een MRI-scan gemaakt worden en zodra de operatiekamer (verder te noemen; OK) vrij was, was ik aan de beurt. De MRI-scan was binnen een uur geregeld, ik heb er een half uur doodstil onder gelegen en de foto's waren mooi geworden kreeg ik achteraf te horen. Maar wat een irritant ding is dat zeg. Dat zoemt en bromt en piept en kraakt en dat een half uur lang. Nee, dat was geenszins een aanrader, maar het moest en dan laat je veel toe denk ik dan maar. 

Terug op m'n honk kwam er een anesthesist (ik heb dus geen idee hoe je dat schrijft, maar ik denk zo) met een opvallend gele jas de kamer binnen. Ze moest wat vragen stellen en ik moest haar wat vertellen. Want ik ben dus iemand die niet graag het stuur uit handen geeft en een verdoving is eigenlijk de ultieme vorm van het stuur uit handen geven. Ik vroeg haar om er geen doekjes om te winden, niet te gaan tellen en gewoon die spuit erin te steken en gaan! Er was begrip en belofte. Ze ging me zo snel mogelijk platspuiten.

Hierna ben ik onderuit gegaan, maar nu vrijwillig. Het bed plat gelegd en geprobeerd te slapen met de radio zachtjes op de achtergrond. Dit volgende klinkt misschien ook weer wat sentimenteel en zweverig, maar op de radio was het nummer van Hurts, "Wonderful life". Met de tekst "never give up, it's such a wonderful life". Ik ben normaal gesproken helemaal niet zo van die zeurnummers, maar deze viel even heel hard op z'n plek en ik weet nog dat ik dacht, "die hoor ik nooit meer hetzelfde"… (On public demand... Dit nummer is hier te bekijken en beluisteren)

En toen werd ik ineens uit mijn slaap geschud door Kitty die zei dat ik aan de beurt was! Dit ging ook allemaal vrij snel, ik weet nog dat ik afscheid nam van Kitty vlak voor de OK en dat ik daar een spuitje kreeg om me "alvast wat rustiger te maken", nu weet ik dat dit spuitje eigenlijk gewoon de verdoving was, maar dat de gele jas gewoon heel goed naar me had geluisterd. Waarvoor dank! Het enige dat ik me kan herinneren van de OK was de verkoeverkamer (weer zo'n woord, maar het schijnt zo te kloppen). Dat ik er werd neergezet en dat ik ineens mijn ogen open deed en dacht: "stond ik niet een meter naar links?" …Tussentijds nog wel even geopereerd, dat wel… 

Over de operatie zal ik niet te technisch worden. Het was een endoscopische verwijdering (da's door een buisje) van een Colloïdcyste (een zwelling met vocht of iets anders) die zich in het derde ventrikel (letterlijk midden in het hoofd in de derde hersenkamer) had genesteld en daar dus de vochtbanen blokkeerde. Meer kan ik er zelf ook niet over melden, behalve dat er, voor de echte liefhebber, een ietwat onduidelijk filmpje te zien is op youtube met een soortgelijke operatie. Klik hier voor dit bewuste filmpje.

De middag en avond na de operatie was ik zeer monter en erg opgewekt. Ik kon mijn hoofd weer gewoon bewegen en had veel energie. Dit schijnt te komen door de hoeveelheid adrenaline die je aanmaakt tijdens een operatie, maar het heeft als gevolg dat dag 1 na de operatie wel erg tegenvalt… Dan kan je ineens niets meer, heb je pijn in de rug en de aanvallen vanuit de nek leken gewoon weer terug te zijn. Dit waren ze godzijdank niet, maar het gevoel was zo identiek dat er toch lichte paniek ontstond midden in de nacht. Ik heb Kitty en de nachtzuster erbij gehaald en zij verzekerden mij beide dat het onmogelijk was dat de cyste terug was en dat de klachten vast een reactie van het lijf waren op alle commotie. Hier heb ik me aan vast gehouden en met de dag werden deze klachten ook minder. Tot nu, want nu zijn ze eigenlijk helemaal weg. Later in een gesprek met de professor werd de uitleg gegeven dat het zou gaan om luchtbelletjes in mijn merg en hoofd. Een overblijfsel inderdaad van de operatie en iets dat na enkele dagen zou verdwijnen. In hetzelfde gesprek met de prof. hadden we eigenlijk maar 1 brandende vraag; Vanwaar ineens de haast op maandagochtend, omdat het weekend zo rustig was verlopen vonden we het maar vreemd dat er ineens zo veel haast was. Daar kon de professor kort over zijn. Er was haast omdat er gevaar was. En hoeveel gevaar, tja, dat was moeilijk inschatten, maar op de MRI was te zien dat mijn hersenen tegen de schedel geperst werden en omdat de druk zo hoog was dat 1 op de 3 mensen het niet eens zou overleven was ik in het spoedprogramma geplaatst zodat die druk zo snel mogelijk verleden tijd was. De flauwtes die ik had gehad waren ook geen flauwtes meer maar korte fases van comatueuze toestand.

Op het moment gaat het heel erg goed. Ik ben de donderdag na de operatie een trap op gelopen alwaar we de professor tegen kwamen en die zei genoeg gezien te hebben. En omdat de operatie "minimaal-invasief" was afgehandeld was de schade zowel intern als extern ook beperkt gebleven. Kortom, ik mocht naar huis! Krap drie dagen na de operatie! Maar het herstel ging zo voorspoedig dat ik me ook een beetje bezwaard begon te voelen dat ik een ziekenhuisbed bezet aan het houden was. De ontslagpapieren werden getekend en ik mocht naar huis om daar verder op krachten te komen. Heerlijk!! Eindelijk weer thuis. En eindelijk weer met Ravi, want die was al die tijd bij oma ondergebracht. Hij is 1 keer langs geweest in het ziekenhuis, maar dat was allemaal wat veel. Al die vreemde mensen, papa ziet er raar uit en ook nog eens heel moe, nee, dat was geen doorslaand succes. 

Het enige nadeel van zo vroeg naar huis mogen is dat de mensen die op een afstandje staan het niet helemaal begrijpen. Ik heb al een paar keer gehoord dat mensen het niet geloven of dat ze het raar vinden dat ik alweer zodanig op de been ben. Welnu, ik kan u verzekeren, het gaat nog lang niet zoals het hoort te gaan, maar ik zoek wel dagelijks mijn grens op. En ik kijk per dag nog zeker 2 tot 3 keer letterlijk vreselijk scheel van de inspanning. Dan heb ik me weer net iets te druk gemaakt en gaat iets in mijn hoofd protesteren waardoor mijn ogen gek gaan doen. Hierbij heb ik dagelijks een lichte hoofdpijn, maar dan van een compleet andere orde dan voor de verwijdering, en omdat de hersenen nog niet helemaal op hun plek zijn gevallen loop ik ook nog een beetje wankel. Dus ik ga heel goed, maar we zijn er nog lang niet. Voor het herstel staan een week of vier en ik zit nu op een week of anderhalf. Nog genoeg te herstellen dus! Neemt niet weg dat het voor mijn gevoel erg voorspoedig gaat.

Dan nog even wat huishoudelijke mededelingen want ik moet me nog even richten tot de zorgverleners in Arnhem en Nijmegen. De verpleging, de ambulance dames, de artsen, de voedingsassistentes (officieel heet dat zo schijnt), co-assistenten, de schoonmaaksters en niet te vergeten professor Grotenhuis hebben me allemaal zo ontzettend goed en vriendelijk behandeld dat het Rijnstate en Radboud ziekenhuis op dat gebied joekels van pluimen verdienen!! Dat dat even gezegd is!! En er is nog iets dat me even van het hart moet. Want in de periode in het ziekenhuis, en nu nog steeds, heb ik uit de meest onmogelijke hoeken en gaten steunbetuigingen en kaarten en wat al niet ontvangen. Mensen die ik niet eens ken hebben me zelfs een kaart gestuurd! Iedereen bedankt voor woorden van steun, kaarten, bloemen, bezoek en noem het maar op!!  Dat doet een mens zo ontzettend veel goed!!!]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry110120-100029 2011-01-20T00:00:00Z 2011-01-20T00:00:00Z
Het jaar begon al een beetje met een valse start door de ontsteking die Ravi vorig jaar kerst kreeg. Kerstavond en nacht doorgebracht in het ziekenhuis, maar daarna nog redelijk "gewoon" kerst kunnen vieren en hup naar die eilanden. De eilanden, en meer specifiek Ameland, zijn voor ons belangrijk aan het worden. Het is inmiddels een traditie om het eind van het jaar door te brengen op de Wadden, gewoon omdat het daar prettig rustig en fijn verblijven is. Geen dampende eindjaarsfeesten en drankdoorlopen oudjaarsnachten, ook leuk, maar momenteel geniet Ameland de voorkeur. Zeker met die eerder genoemde eindejaarsblues die me elk jaar bezighoudt. En ook dit jaar is geen uitzondering want we gaan weer!

Natuurlijk was het een jaar waarin Ravi letterlijk sprongen heeft gemaakt. Babbelen, horen, zien, voelen, maar bovenal lopen. Hij loopt ons de benen uit het lijf. Maar het is een heerlijk ventje die ook dit jaar voor het eerst naar de kinderopvang ging, om de doodeenvoudige reden dat het ineens nodig was. Hierover later meer. Dit heeft ook zijn weerslag gehad op een ieders gezondheid binnen het gezin. Is het immers geen gegeven dat wanneer een kind voor het eerst naar een dergelijke instantie gebracht wordt dat de ziektekiemen dan niet van de lucht zullen zijn... Wij dachten nog dat het bij ons wel mee zou vallen omdat we het idee hadden dat de weerstand van Ravi wel redelijk op pijl zou zijn... Neen dus. Gelukkig is deze griepgolf ook weer zo goed als de straat uit.

Het was daarnaast een jaar met nog een paar fysieke ongemakken, want voor het eerst in m'n leven iets in mijn lijf gebroken, infectie aan de lever en naast deze infectie ook nog een hepatitis a besmetting aan dezelfde lever. Ik heb niet eerder zoveel bloed afgestaan in een jaar tijd! De breuk bleek gelukkig bescheiden, maar een breuk is een breuk natuurlijk en gezien het feit dat dit de eerste keer in mijn leven was dat er uberhaupt iets gebroken is verdient het een vermelding. Het hele verhaal staat in de vorige post, maar in de bekende notendop; vinger in machine, machine stopte niet, vinger au, ziekenhuis, foto, breuk en nu een mooi nieuw stukje huid erop.
Al met al vielen de klachten nog wel mee, maar lastig is het wel. Gelukkig heeft het werk er niet heel veel onder hoeven lijden.

Ook een mijlpaal, voor het eerst op vakantie met onze caravan! Heerlijk aan de Friese meren in zo'n triplex container. ...Nee da's oneerbiedig, we hebben het prima naar ons zin gehad en ik vond het veel leuker dan gedacht.

De auto heeft een wat minder jaar gehad, veel ongemakken met remmen, koeling, versnellingsbakken en noem het zo maar op, maar ook dit is allemaal verholpen dankzij onze rots in de autobranding, Maarten. Hij heeft de auto er weer helemaal fantastisch bovenop geholpen. En een heel klein beetje dankzij autobedrijf Martens in het Friese Oudega die even snel een nieuwe radiator wilde installeren gedurende onze vakantie. Maar Maarten heeft altijd tijd voor ons gemaakt en voor erg weinig geld onze voiture weer, en ik citeer, "helemaal nieuw" gemaakt!

Kitty is begin dit jaar haar baan kwijt geraakt. In het kader van de crisis is ze weggesaneerd bij haar toenmalige werkgever en dat was natuurlijk erg vervelend, maar ze zegt zelf ook steeds dat er geen betere tijd had kunnen zijn om werkloos te worden, want de kleine Ravi vond het maar wat fijn dat mama voor hem kon zorgen elke dag! Neemt niet weg dat het vervelend is dat Kitty een gat in haar CV heeft en een klein jaar zonder werk heeft gezeten. Maar zoals wel vaker zat er ook een eind aan deze tunnel. Want sinds begin november werkt ze met heel veel plezier bij haar gedroomde werkgever, de Hoge School Arnhem Nijmegen (kortweg HAN). Hopelijk kan ze zich hier nu zo neerzetten dat het een blijvende aanstelling gaat worden. Dat zou prachtig zijn!

En ach. We wonen nog altijd waar we wonen, maar zijn driftig bezig dit te verkopen en een groter nest te zoeken met een tuin en meer ruimte. Ravi heeft steeds meer ruimte nodig met z'n wandelingen en we verzamelen natuurlijk steeds meer spullen om ons heen die ergens heen moeten. En een tuin... tja... dat zou mooi zijn.

We hopen dat 2011 ons dat gaat brengen! En voor iedereen om ons heen (en onszelf ook) veel gezondheid, liefde en geluk.

Ik ben vast heel veel mooie en misschien ook wel vervelende dingen vergeten, maar dat is dan maar zo... Hoe dan ook; Fijne dagen.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry101221-134251 2010-12-21T00:00:00Z 2010-12-21T00:00:00Z
En ik ben de kinderachtigste niet. Ik bedoel, Kitty kijkt regelmatig naar van die 'medische' programma's (volgens mij kijken hier overwegend vrouwen naar) en ik kan daar ook redelijk naar meekijken, totdat er iets met vingers is... Ik kan absoluut niet tegen verwondingen aan vingers! Ik heb dan ook geluk gehad dat er niet gehecht of geknipt of geplakt of geknepen is.

Maar goed, hoe dan ook, ik weet... Eigen stomme schuld en beter opletten!
Detail; weer aan het eind van het jaar een ziekenhuisbezoek... ik ga langzaam een patroon zien...]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry101201-111632 2010-12-01T00:00:00Z 2010-12-01T00:00:00Z
Misschien een wat rare vraag, maar de vraag rees bij mij toen ik een keer op een nieuwssite aan het rondscouten was en las dat er in de tuin van de president van Suriname iemand was doodgeschoten met dikke schietgeweren vanuit een rijdende Hummer (dit laatste zou enigszins gedramatiseerd kunnen zijn, maar het leunt tegen de waarheid aan). Ik las het en belde mijn broer, op datzelfde moment in Paramaribo en niet ver van het plaats delict, om te vragen of hij er iets over gehoord had. Dit bleek niet het geval. Ik moest hem vanuit Nederland (een slordige 8000 kilometer verderop) vertellen wat er gebeurt was. En andersom kan ik een identiek verhaal vertellen want hij moest mij ooit vertellen dat de Riedel fabriek in Ede in brand stond, terwijl ik hemelsbreed nog geen 400 meter bij diezelfde fabriek achter mijn toenmalige bureau zat... Geen rook gezien.

Ik woon sinds eind 2003 in Arnhem, vlakbij de Hommelse weg. Ik heb al meerdere keren gehoord dat er geschoten zou zijn in die straat. Of dat er een juwelier gewapend en wel overvallen was in "mijn" Steenstraat terwijl we gewoon thuis zaten. Nooit IETS van gemerkt.

Gisteren is in Arnhem een stier ontsnapt uit een slachthuis aan de Badhuisstraat. De Badhuisstraat is waar wij tot medio 2005 nog gevestigd waren met ons bedrijf. Nu kwam bij mij direct weer die vraag boven borrelen of wij er iets van gemerkt zouden hebben… Wat je niet hoort of ziet…?]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry101118-120956 2010-11-18T00:00:00Z 2010-11-18T00:00:00Z hier een filmpje waarin bovengenoemde situatie is vastgelegd.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry101025-144332 2010-10-25T00:00:00Z 2010-10-25T00:00:00Z m'n myspace aan een grondige opfrisbeurt onderworpen en als je dan eenmaal in de opfrismodus zit moet er meer aan geloven... Die waslijn bovenin staat er al weer een niet onaanzienlijke tijd, met andere woorden, we gaan de boel weer eens omgooien! Doe ik wel vaker. Als de kop geen rust krijgt ga ik schuiven. Het omgooien van je interieur is bij mij bijvoorbeeld een beproefde methode. Gewoon je kamers leeghalen en helemaal anders neerzetten. Verandering is niet eng weet u.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry101025-080602 2010-10-25T00:00:00Z 2010-10-25T00:00:00Z
Zaterdagavond was er een Tribute to Toon op televisie en ik zag weer die oude man op de rug... Ik hoorde Stef Bos op weergaloze wijze "Lente me" zingen en met ietwat troebele ogen speelde ik het verhaal weer eens in m'n gedachte af.

Ik liep eind jaren 90 stage bij Ultimate Video in Hilversum. Een post-productie en montagestudio waar ik een leuke tijd heb gehad. Het moet ergens richting het eind van de stage geweest zijn. Het winterde stevig buiten en de dag liep tegen vieren. De klussen naderde allemaal de status 'afgerond' en ik ging vanaf mijn werkplek een wandelingetje maken richting koffieautomaat. Een collega kwam naar me toe en vroeg of ik even wat kopietjes kon maken van 'deze tape'. Ik knikte, zei:"prima", en liep met band door naar de koffieautomaat. Onderweg altijd even binnen kijken bij Ronald en Olaf, de gezellige techneuten, om een kort praatje te maken. Altijd leuk en je sluit je gesprek altijd af met een lach. Prima tijdverdrijf. De weg ging verder. De kans dat je in de gangen iemand tegen het lijf liep was vrij klein. De montagesuites waren vaker dicht dan open en de meeste editors willen niet gestoord worden in het proces. Aangekomen bij de koffie begon ik me toch wel af te vragen wat er nu op de tape stond die ik in handen had, ben altijd al vrij nieuwsgierig geweest dus met iets fermere tred, maar met de hete koffie niet geheel uit het oog ging ik de klus maar eens afmaken. Ik liep door de enigzins donkere gangen, dat waren ze altijd, dat er geen zee van licht binnenkomt als er een deur van een editsuite openzwaait. Aan het eind van de gang zag ik de bij aanvang van het verhaal genoemde oude man. Of liever het silouette van een oude man. Leunend. Hoed op. Dikke jas aan. Langzaam richting deur om de koude winterlucht in te schuifelen. Ik vond het een aandoenlijk gezicht en vroeg me tegelijkertijd af wat zo'n oude man hier deed... Ik keek nog even en liep door. Eenmaal op de werkplek dacht ik gelukkig nog even aan de tape die ik nog moest vermenigvuldigen en zette de nodige machines aan. De tape schoof de machine in en ik zet een monitor aan om toch even te kunnen zien wat er nu op stond. Een podium. Een spotlight. En in die spotlight stond Toon. Het waren de beelden van z'n allerlaatste one-man-show uit 1997. Toon Hermans op leeftijd, maar dansend op de buhne. Liedjes, sketches alles met een energie die je bij een man op zijn toen al zeer respectabele leeftijd niet direct zou verwachten. De beelden waren niet lang daarvoor nabewerkt en ter goedkeuring aan ene Toon Hermans laten zien. Dezelfde Toon Hermans die ik momenten daarvoor door de gangen zag schuifelen. Een man die op het podium blijkbaar zoveel energie krijgt dat alle malheur uit het lijf zakt en zingt en danst als in zijn beste dagen... En dan zie ik in gedachten het silouette van de oude, wankele man de helpers aan de kant wuiven en een vreugdesprongetje maken...]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100913-204403 2010-09-13T00:00:00Z 2010-09-13T00:00:00Z http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100913-202850 2010-09-13T00:00:00Z 2010-09-13T00:00:00Z http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100528-215624 2010-05-28T00:00:00Z 2010-05-28T00:00:00Z We zijn ook, al vanaf week 3 ongeveer, bezig met de zgn. potty training en ook dat gaat erg goed. Meneer houdt hij z'n behoeftes steeds meer bij zich en wacht ermee tot hij op het potje zit. Dit heeft tot gevolg dat de luiers veelal alleen nat zijn en verder niet vuil wat ons weer een hoop was scheelt. En het heeft als bijkomend voordeel dat hij (als de statistieken kloppen) ongeveer een jaar eerder zindelijk is dan een kind dat deze potty training niet volgt. Voor hem prettiger (geen natte en vieze billen) en voor ons prettiger (minder was, minder werk, minder kosten). Het principe van deze potty training is eigenlijk heel simpel. Elk zoogdier wordt in de basis zindelijk geboren (waarschijnlijk om het nest niet bevuilen, maar dit buiten het nest doen) echter onze beschaving heeft er voor gekozen om een kind een luier om te gooien en deze zindelijkheid af te leren en pas later weer aan te leren. De potty training zou dus, theoretisch, de hele periode van ontzindelijking er tussenuit moeten halen. Of dit allemaal echt werkt weten we natuurlijk pas over een tijdje en dat zullen we dan ook t.z.t. wel meedelen. Het gebeurt vaak dat mensen die we dit vertellen het niet begrijpen, het veel werk vinden of er sceptisch tegenover staan. Het zou "niet goed zijn voor het kind", of, "trek hem toch gewoon een luier aan en doe niet zo moeilijk", om wat reacties te noemen. Dat het slecht is voor het kind geloof ik totaal niet, het kind begrijpt gewoon veel eerder dat plassen en poepen ook op een wc of pot kan in plaats van ongemakkelijk in een luier en hoeft dit niet op latere leeftijd alsnog te gaan leren. En "doe niet zo moeilijk", dat is aan een ieder om zelf te bepalen. Wij doen nu liever even moeilijk en hebben later minder gedoe. Toegegeven, het kost denk ik drie keer zoveel tijd, maar het is een investering die we zeker gaan terugverdienen.
Wat betreft de 'moeilijke' huid van Ravi, de huisarts heeft het opgelost met de woorden "laat het maar gauw zomer worden", de zwemjuf met "oei, dat is dauwworm, daar moet hormonenzalf op", de consultatie arts met "constitutioneel eczeem" (wat vrijwel hetzelfde is als dauwworm trouwens) en raadde ons een bepaald soort olie aan en de homeopaat, die bij ons de voorkeur geniet want eerst maar eens zien of de natuur ons kan helpen, heeft zwavel voorgeschreven... Welnu, na 2 weken zwavel neemt de roodheid af, de droogheid neemt af en de jeuk lijkt minder te worden. De homeopaat zei al dat zwavel vrij een vrij gangbaar middel is bij dit soort klachten en dat de resultaten goed waren en vooralsnog gaat het bij Ravi ook de goede kant op!
Hij eet inmiddels ook vast voedsel in de vorm van wisselende groenten en pap en we zijn deze week van vijf naar vier voedingen per dag gegaan, meer tijd over om te spelen dus!!

Verder kan ik eigenlijk alleen maar vertellen dat het een fantastisch en vrolijk mannetje is!

]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100416-162313 2010-04-16T00:00:00Z 2010-04-16T00:00:00Z Je hoort wel een iemand zeggen dat als hij of zij dat ene nummer op de radio heeft gehoord dat dan zijn of haar dag helemaal goed is, dit is ook te ruim, muziek is voor mij niet iets kleins, neen, veel kleiner… Een detail in een geheel. Een eigenaardigheid aan iets alledaags.
Lopend door London merkte ik pas na een tijdje op dat de palen die op de vluchtheuvels staan licht geven en dan denk ik; "goh… handig…". En kan daar de rest van het verblijf in die stad van genieten. Een eend die waggelt door iets te hoog gras. Een reiger die door de harde wind zijwaarts vliegt. Dat je iets op tafel gooit en dat het precies op de rand tot stilstand komt en dat je dan vervolgens denkt; "Dat lukt me geen tweede keer". Een waslijn met een oneven aantal sokken eraan. Een huis dat wel een balkondeur heeft, maar geen balkon. Of dat er door een voor het oog naadloos gelegd tegelpad een klein groen sprietje zijn uiterste best doet om zich aan de wereld te tonen… Dat soort dingen. Dingen die je even van de sleur wegtrekken. Die je, misschien maar heel kort, aan het denken zetten of gewoon even doen glimlachen.
Dat de architect van de in de oorlog deels verwoeste Eusebius kerk in Arnhem fan was van Disney en dus bij de herbouw in 1962 allemaal Disneyfiguren erin heeft verwerkt tussen de gebruikelijke kerk-ornamenten. Niet zichtbaar vanaf de straat, maar het idee dat Goofy en Donald daar boven broederlijk naast Petrus staan vind ik de moeite van het omhoogkijken al waard.
Ik vond pas een foto terug van een mooie zomerdag in Delft. Hierop staat een voor mij wildvreemd meisje dat in de drukte van de Delftse markt enkel en alleen oog heeft voor de zojuist gekregen ballon. De wereld om haar heen moet maar om haar heen… (zie hier de foto)
Ik kan ontzettend genieten van mensen, wijn, muziek, landschappen, films, gebouwen en noem het zo maar op, maar zonder die kleine ongebruikelijkheden word de wereld saai. ]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100301-170206 2010-03-01T00:00:00Z 2010-03-01T00:00:00Z Ook het dak van de schuur was een favoriete plek om op te klimmen. De dikke platen waren wat steviger en daar kon je wat minder kritisch kijken, maar de lichtdoorlatende platen waren dun en niet sterk genoeg om een kleine Miezie te dragen. Nooit op de platen zelf lopen, altijd op de schroeven die ze op hun plek hielden, dat wist je en dat deed je. Ook hier sloeg de routine toe. Toen er een keer een eindje verderop in de straat brand was was dat dak ook de plek waar je het beste uitzicht had. Alleen let je bij zoveel sensatie in het anders zo rustige Ede even wat minder op en sta je voor je het weet op een doorzichtige golfplaat en niet op de schroeven… Mijn broer zei later dat hij mij weg zag zakken. Verticaal naar beneden en weg was Miezie. Ik ben met mijn hoofd op de rand van een pallet geklapt en een niet onaanzienlijke buil was het gevolg. Achteraf geredeneerd bleek ik erg veel mazzel gehad te hebben omdat er ook een aanhangertje geparkeerd stond op een kleine 10 centimeter van mijn vallijn. Mijn hoofd heeft de stalen punt van dit aanhangertje op een haar na gemist.
Ook toen er een hele grote stapel hout in de tuin lag was ik de eerste die de weg naar boven zocht en vond. Het klauteren was ik bijzonder machtig en ook hier, doordat je jezelf gaat vertrouwen, ontstaan er momentjes van onoplettendheid. Klein uitglijdertje en daar ging ik. Voor mijn gevoel was de stapel meters hoog, maar laten we het relativeren tot een kleine anderhalve meter, dit gecombineerd met een ongecontroleerde valbeweging leverde een flinke plof in het gras op. Niet ver, lees wederom; een kleine 10 centimeter, van de plek waar het hoofd landde lag een betonnen stoeprandje.
We maken een sprongetje… Jaren later sta je nietsvermoedend in een cafe aan de bar bij te praten met mensen die je dierbaar zijn. Na een grappig verhaal schiet je in de lach en doet in de lachbui een stap naar achteren en val je zo 3 meter naar beneden een kelderluik in dat de barman van dienst zojuist heeft opengezet om een nieuw fust aan te slaan. Je hoofd schiet langs opgestapelde kratten, een stalen kast en wat geparkeerde bierfusten. Wel twee weken thuis gezeten met een hersenschudding, maar de schade bleef wederom beperkt. Zoals volgens mij bij 99,9% van dit soort ongevalletjes gaat het net goed. Dagelijks in het verkeer merk je dat het vaak net goed gaat. En gisteren op een ladder op mijn werk maakte ik een wat vreemde beweging en de ladder schoot naar links weg. De ladder viel echter maar een klein stukje doordat er een groot vat handig naast geparkeerd stond, stond dit vat er niet, was ik vroeger 10 centimeter verder naar links gevallen of kon ik mij niet net aan een tak vastgrijpen… ach… Het is allemaal niet gebeurt dus waar hebben we het over. Ik ben wel blij dat ik nooit heel voorzichtig ben geweest en als ik ergens op, in of onder kon dan deed ik dat… Gelukkig wel.]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100127-115335 2010-01-27T00:00:00Z 2010-01-27T00:00:00Z ROVER over het percentage van op tijd rijdende treinen vraag ik me af waarom we niet een delegatie uit Japan over laten komen die ons uitlegt hoe je treinen op tijd laat rijden. De gemiddelde vertraging van de Japanse trein is 0 minuten en als je daar als machinist iets boven of onder zit vind je de volgende dag een paardenkop... eh sorry, hoofd, in je bed! Dit ongelooflijk accurate spoorboekje doet ons hier in het geheel niets, wij houden liever vast aan ons vooroorlogsche systeem. En aan de OV chipkaart, iets dat in grote steden als London en Parijs al jaren goed werkt, wordt al sinds 1992 gewerkt, maar vertoont nog altijd kinderziekten. Niemand die het Londonse of Parijse systeem hierheen wil halen, we willen het zelf ontwikkelen. En nu kunnen we de sneeuwval ineens niet meer aan terwijl omliggende landen jarenlange ervaring met ons kunnen delen hoe hier mee om te gaan... Finland strooit geen zout, want dat heeft geen zin als de sneeuw maar blijft vallen, zij schuiven het meeste weg en strooien zand en stro voor wat meer grip. Ook passen de mensen zichzelf aan aan de omstandigheden. Misschien een idee in plaats van straten afsluiten en badzout strooien...]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry100108-130517 2010-01-08T00:00:00Z 2010-01-08T00:00:00Z
Ravi had begin vorige week een klein bultje tussen de billen, maar niet zodanig dat we dachten dat er iets aan de hand was. We keken het zogezegd nog even aan. Tot 24 december. Kitty belde me op en zei dat ze toch de huisarts ging bellen omdat het een stuk groter was geworden en het haar zorgen baarde. Ik sloot me hier naadloos bij aan en die middag zaten we bij de huisarts. We dachten nog steeds dat het wel mee zou vallen en dat het met een prikje wel weg zou zijn. De arts keek ernaar en zei dat het een abces was en dat het weg moest... Ze verwees ons door naar de eerste hulp... Dat laatste was voor mij een kleine alarmbel, want de eerste hulp houdt volgens mij in dat het haast heeft. Dat klopte ook wel. Het was een behoorlijke ontsteking en voor zo'n klein mannetje is een ontsteking niet heel goed natuurlijk. Eenmaal op de eerste hulp werden we eerst door een jonge arts te woord gestaan. Deze had het meteen over opereren, maar hij wilde ruggenspraak houden met een meer ervaren arts. Gelukkig dacht deze er iets milder over en hij wilde het met antibiotica op gaan lossen. Gek genoeg had Ravi nergens last van en lag hij lekker te lachen op de behandeltafels. Zelfs wanneer er aan het abces werd gezeten hield hij zich stoer en probeerde niet te huilen (want het deed best pijn). We werden doorverwezen naar de afdeling neo-natologie, ofwel de pasgeborenen afdeling omdat meneer nog geen 5 maanden oud is. Hier werd nogmaals beoordeeld hoe groot de ontsteking was en hoe het opgelost ging worden. Tot nu toe hadden we nog steeds niet het idee dat onze kerst in het water aan het vallen was, maar de zuster vertelde ons dat het medicijn via een infuus toegediend moest worden en dat het zo maar 4 dagen kon gaan duren omdat het een kuur is die afgemaakt moet worden... plons... Het ergste moment kwam niet lang daarna... Het inbrengen van het infuus... Meneer is nog erg klein en zijn aderen-netwerk is evenredig klein en moeilijk in 1 keer te raken. De eerste keer ging het dan ook mis en de steeds harder brullende Ravi had niet de kerstavond die wij voor hem in gedachte hadden. Toen het infuus er eenmaal in zat was de ergste donderwolk wel verdwenen en meneer kon al vrij snel weer lachen. Hij kreeg een pijnstillende zetpil en sindsdien heeft hij eigenlijk alleen nog maar geslapen en gelachen! Gelukkig maar. De ouders van Kitty waren gelukkig bij Kitty toen ik even de nodige spullen ben gaan halen thuis, want we hadden natuurlijk niets bij ons. Wij hebben de nacht naast hem doorgebracht en vonden het eigenlijk op een vreemde manier wel een gezellige kerstnacht. Kerst bij TL verlichting op de klanken van piepende infuusapparatuur...

Het was uiteraard geen topnacht, met z'n tweeen op een 1 persoons stretchbedje. De volgende ochtend bleek het abces door de medicijnen al te zijn gesprongen en de meeste ellende had zijn weg naar buiten al gevonden. Dit was goed nieuws volgens de zuster. Sanne, goede vriendin en ook net moeder, kwam die ochtend langs en dat was ook erg fijn.

Om een uur of elf kwam de behandelend arts de polshoogte nemen en deze kwam met de velossende woorden: "Dat ziet er erg goed uit, we gaan het infuus loskoppelen en jullie mogen de antibiotica via de mond gaan toedienen..." ...We mochten naar huis. Toch nog kerst.

Gisteren (28-12) op controle geweest op de wondpoli en het ziet er nu rustig uit en we mogen nu ook stoppen met de medicijnen. Hieronder een paar foto's die er misschien wat dramatischer uitzien dan het uiteindelijk is gebleken.


Ravi in zijn bedje, in diepe slaap...


Ravi en zijn infuus...


Kerstochtend in het ziekenhuis...


Maar gelukkig kon meneer nog lachen...]]> http://www.miezie.nl/index.php?entry=entry091229-091325 2009-12-29T00:00:00Z 2009-12-29T00:00:00Z