Tja... Ik weet het nog goed... 24 juli 2011... Da's dus alweer een half jaar geleden. Veera is inmiddels al weer wat mijlpalen verder en je moet echt op blijven letten bij zo'n kindje. Gelukkig hebben we een kleine vijf uur aan film en een slordige 10000 foto's om haar vorderingen weer te geven, maar dan nog, je wil het meemaken. Laatste vordering: Mevrouw rolt van rug naar buik en maakt haar eerste kruipbewegingen. Wat ook helpt is een ouder kind. Je weet ongeveer wat wanneer gaat komen en dat geeft rust. Echter gaat dat oudere kind ook nog altijd als een malle en die lult ons nu de oren van het hoofd, rent als een gek door het huis, kan moeiteloos een uur zelfstandig met klei spelen zonder vervelend te worden en kan ons dan ook nog vertellen wat hij gemaakt heeft... *Trots*. Of wat ook zo'n leuke ontwikkeling is die Kitty onlangs ondervond, je kan een telefoongesprek met hem hebben zonder dat je alleen maar vragen aan hem stelt, je krijgt ook gewoon antwoord! Het moet inmiddels zo'n 10 tot 15 jaar geleden zijn dat ik bij hoog, laag en wat al niet volhield dat ik NOOIT kinderen wilde... Niets zo veranderlijk als de Miezie...

Op het moment dat ik dit schrijf is het 30 december 2011 in een huisje ergens diep in de Limburgse bossen. Vorig jaar op deze dag en deze tijd, we schrijven half vier in de middag, was er nog helemaal niets aan de hand en speelde ik met Ravi in de woonkamer van ons tijdelijk onderkomen op Ameland. Sindsdien is er een en ander gebeurt... Wat er met mij allemaal is gebeurt is verleden tijd en heb ik hier al breed genoeg uitgemeten, maar goed, daar begon het jaar wel mee. Na die periode nog een paar keer mindere berichten gehoord over andere mensen, maar wat ik er nu over zou willen zeggen; we zijn er allemaal nog. En wat veel leuker en belangrijker is... We hebben een dochter! Naast de liefste/leukste zoon op aarde hebben we dit jaar natuurlijk ook ons lieve dochtertje Veera mogen verwelkomen.

Terwijl ik hier nu tussen de vogeltjes en eekhoorntjes (of neushoorns, zoals Ravi ze noemt) zit en het jaar even laat passeren kan ik eigenlijk alleen maar positief zijn! We zijn er vele malen beter uitgekomen dan we erin gingen!

En nu 2012... Daar gaan we dan.

Een nieuw behangetje doet goed. Ofwel, kleine visuele update, tikje winters, maar toch warm. En dan nu.... Een warme chocolademelk!

Ik heb er een top 5 van gemaakt, maar het had, zoals ieder jaar, ook evengoed een top 40 kunnen worden. Het is even een botte bijl op je eigen smaak loslaten, maar dan hou je er na veel gehannes 5 over die naar mijn smaak het beste waren dat 2011 te bieden had.

5. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo (spotify link)
4. The Horrors - Skying (spotify link)
3. Friendly Fires - Pala (spotify link)
2. Washed Out - Within And Without (spotify link)

En het mag geen verrassing heten dat op nummer 1 is geëindigd...
trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr tssss

1. War On Drugs - Slave Ambient (spotify link)

Mijn onbetwiste en na 1 keer luisteren al zekere nummer 1 van dit jaar. Alles wat ik mooi kan vinden in muziek zit smaakvol verpakt in dit album. Van zweverige ambient klanken tot shoe-gaze rock en van Dylaneske kleinigheden tot bombastische snelwegrock. Wat wel grappig is is dat de nummer 5, Kurt Vile, tot eind 2008 nog deel uitmaakte van The War On Drugs, dus zowel Vile als WOD voorman Adam Granduciel snappen mijns inziens hoe je een indrukwekkende plaat aflevert.

Ik snap dat een tandarts nodig is. Daar is geen raketwetenschap voor nodig, ik heb ook wel eens een gaatje en dat dient gevuld te worden. Ik heb ook alle vertrouwen in de techniek en ontwikkelingen, maar ik weet niet of ik de tandartsen zelf wel vertrouw. Ik heb namelijk het vermoeden dat ze ons alles wijs kunnen maken en vervolgens peperdure behandelingen erop los kunnen laten... Om het even of deze behandeling ook daadwerkelijk noodzakelijk is. Zo zijn bij mij enige tijd geleden, ik gok rond de 10 a 15 jaar terug (ruime marge, dat schept rust), de kiezen voorzien van een soort van extra beschermlaag. Dit hoorde ik van meer mensen toentertijd en iedereen dacht prima af te zijn met deze laagjes. Om deze laag te leggen moest eerst wat 'weggeëtst' worden... Nu hoor ik van de tandarts dat mijn kiezen toch wat weinig glazuur hebben. Eerst dacht ik nog dat hij wel gelijk zou hebben en maakte me enigzins zorgen, maar later herinnerde ik mij die behandeling van even geleden. Nu ben ik geen onderzoeksjournalist of wetenschapper op het gebied van de tandheelkunde, maar ik heb toch een beetje het vermoeden dat deze twee zaken verband houden... Heeft mijn tandarts 10 a 15 jaar terug zijn pensioen veilig gesteld? Ik wil hiermee niet de tandarts diskwalificeren, maar ik wil wel dat hij bij het vullen van mijn gaatjes niet tegelijkertijd zijn zakken vult.

Waarom koppelen wij emotie aan levenloze dingen. Het is eigenlijk best gek dat mensen sentimenten hebben bij zaken die geen ziel hebben. Toch doen we het. Ben geen psycholoog en ga ook geen verwoede pogingen doen, maar ik doe er wel net zo hard aan mee. Vandaag is onze trouwe vierwieler naar de sloop gegaan en een auto is iets dat in de basis en wetenschappelijk beschouwd levenloos is en toch ga ik me hechten en doet het afscheid enigszins (want we maken het niet erger dan het is natuurlijk) pijn.



Deze voiture (want Franse origine) heeft ons naar veel plaatsen gebracht en ook altijd weer netjes thuis gebracht, heeft ons nooit in de steek gelaten en heeft mij van een hoop geld beroofd zonder dat ik het erg vond. En los van de auto zelf is er in de periode dat we in deze auto hebben gereden ongelooflijk veel gebeurd (met als hoogtepunten de geboorte van 2 schitterende kinderen). Ik heb er ook een klein half jaar niet in mogen rijden vanwege een onvrijwillige rij-ontzegging (sommigen welbekend). Allemaal schiet het weer even door je hoofd bij het zien wegrijden van jouw rijtuig. ...tenminste, bij mij dan...

Er zijn ook zat verhalen te vertellen bij dit vervoersmiddel. Zo denk ik aan de nachtrit naar Bretagne; Ik dacht dat we nog wel genoeg benzine hadden om het volgende tankstation te halen zonder hierbij rekening te houden met het licht geaccidenteerde terrein in het noordwesten van Frankrijk. En er kwam maar geen tankstation... De auto begon al wat schokkerig te rijden en toen verschenen de borden met 2000 m naar volgende pomp... 1000 m... 500 m... Motor valt compleet stil, koppeling in, uit laten rollen en tot stilstand komen naast de pomp... Dat is best prettig om 3.00 uur in de nacht op een donkere Franse snelweg.
Of de "dingetjes" die alleen jij weet, zoals je in een huis weet waar je tegen een deur moet schoppen om hem open te krijgen zo moest je bijvoorbeeld bij deze auto om een van de delen van de achterbank op te klappen hem iets van je afduwen en dan omhoog trekken en dit op mijn beurt niet melden aan iemand die probeert deze handeling uit te voeren (en in jezelf gniffelen).
Het zijn voorbeelden, er zijn zo veel dingetjes, ritjes, vakanties, momenten, herinneringen... En toch is het een ding... Iets levenloos... Raar...

Kreeg een brief van de firma Compander. Een bedrijf dat gemaakte ziektekosten in eerste instantie probeert te verhalen op een eventuele veroorzaker. Nu zijn mijn ziektekosten van begin dit jaar niet te verhalen op een veroorzaker omdat er simpelweg geen veroorzaker is, dus de man van Compander zei het dossier te gaan sluiten en de verzekeraar gaat de boel netjes betalen zonder iemand aansprakelijk te stellen. Ik was nog net op tijd om de man te vragen wat mijn hele avontuur dan gekost had, want ik had al een brief gehad waar de kosten van de controles en CT-scan in Rijnstate in waren opgegeven en wilde graag weten wat alles bij elkaar gekost had. Kosten voor Rijnstate waren alleen al € 5729,89... Dit om specifiek te zijn... Maar goed, dat was voor pak hem beet 4 uur in een bed met de nodige controles en een CT-scan dus hoe hoog zouden dan de kosten zijn voor het verblijf, de MRI en de operatie in het Radboud in Nijmegen. O en een ritje in de ambulance. Ritje in de ambulance bleek het goedkoopste van allemaal, slechts € 700,-... Dure taxi... Alles bij elkaar geteld komt het kostenplaatje rond de € 20.000,- uit. Klinkt als veel geld, maar goed, je blijft dan wel leven. Hier komen de nacontroles en de tweede MRI dan nog bij en dan zal het ergens rond de € 25.000,- blijven steken. Of nee... € 24.830,-... € 170,- verplicht eigen risico.

Het is eigenlijk al bijna vier weken geleden, sterker nog, ze kan al bijna lopen, maar Veera is geboren en we zijn als ouders trots als apen!! De exacte geboorte gegevens zijn als volgt; 24 juli 2011, om 10.39 uur kwam ons dochtertje razendsnel ter wereld. Ze was 3070 grammetjes licht en 49 centimetertjes lang, maar zoals gezegd, we zijn alweer bijna vier weken verder dus ze is ook al 2 centimeter langer geworden. Hoe dan ook, Ravi heeft een wolk van een zus! En Ravi moest er in het begin even aan wennen, maar is nu een echte grote broer. Hij helpt en beschermt en als Veera verdrietig is is hij dat ook en probeert haar te troosten. Nu hoor ik door het scherm heen de vraag naar beeldmateriaal en wie ben ik om daar geen gehoor aan te geven...


Ravi ziet zijn zusje voor het eerst... Zijn eerste woorden; ...Grote pet!

Baby op komst dus wat doe je, je gaat aan de babykamer werken... Of zoals in ons geval je zorgt ervoor dat het kind dat je al hebt zijn eigen kamertje krijgt en dus niet meer bij ons op de kamer slaapt, en dat het aanstaande kind bij ons op de kamer komt te liggen. Het was passen en ook wel degelijk meten en we zijn dan wel niet heel ruim behuisd, maar door creatief schuiven en opruimen is het dan toch gelukt om Ravi zijn eigen domein te verschaffen. Het ging echter helaas niet zonder de spreekwoordelijke slag of stoot... Behang wat er hing was erg donker en druk, het is enigszins gehorig en mijn, toch niet onaanzienlijke, muziekcollectie moest ook maar even wijken. De gehorigheid hebben we opgelost met tochtstrips en gordijnen, we hadden nog hoogpolig roodfluwelen gordijnen liggen die dat werk heel goed aankunnen. En mijn muziekcollectie was een kwestie van doosjes en even een avondje sjouwen en dat was gepiept, maar dat behangen...

We waren het snel eens over het behang, het werd wit en niet te druk. Eenmaal genoeg rollen aangeschaft hebbende ben ik maar begonnen aan wat later bleek een van mijn minst favoriete bezigheden. Een avondje of wat en de nodige ergernissen omtrent loslatende hoekjes verder zat alles netjes in het wit... Alleen stak het wel erg af bij het plafond dat door het drukke verkeer in combinatie met een openstaand raam behoorlijk verkleurd bleek. Niet lang nagedacht en besloten om dan het plafond ook maar te gaan witten. Dit was een avondje werk en toen was ook het plafond mooi wit... Maar ik was niet tevreden genoeg en vond mijn behangkunsten dusdanig ondermaats dat ik besloot om het hele kamertje nog maar een lichte beige-tint te gaan geven. Hadden we toch nog staan en dan is het ook maar klaar... Zegt Kitty tegen me... "Was dat behangen wel nodig dan?"... Maar het is wel mooi geworden.

Afgelopen maandag (voor de volledigheid; 23 mei 2011) had ik dan mijn langverwachte controle MRI-scan. Laatste keer dat ik onder zo'n ding had gelegen was in minder prettige omstandigheden, maar toen kreeg ik er ook een stuk minder van mee dus eigenlijk was ik wel nieuwsgierig hoe het allemaal zou gaan. Naast nieuwsgierig toch ook gespannen. Ergens had ik toch die angst dat ze misschien iets geks gingen zien op die plaatjes.

Maar goed, aangekomen op de plaats van bestemming, na een flinke wandeling door, letterlijk, de catacomben van het St. Radboud ziekenhuis in Nijmegen, kreeg ik een infuus met een hele grote spuit eraan vast... Vooral dat laatste zag er indrukwekkender uit dan het achteraf bleek te zijn. Ik wist dat er contrastvloeistof ingespoten ging worden, maar dit was niet het bewuste goedje, dit was extra vocht om een beetje door te spoelen, de contrastvloeistof bleek een veel kleiner spuitje. Wat me ook al snel opviel was dat er luchtbelletjes in het infuus zaten. Nu ben ik niet bepaald de rust zelve, dat weet ik, en als ik dan luchtbelletjes in een infuus zie zitten en mijn beperkte kennis hieromtrent raadpleeg zijn luchtbelletjes geen goed iets. Meteen maar even navraag gedaan en ik werd gerustgesteld. Luchtbelletjes zijn inderdaad niet heel goed om in een ader te spuiten, maar als ze zo klein en met zo weinig zijn wordt het snel genoeg door het lichaam opgenomen. (Hier moet ik geloof ik ook nog aan toevoegen dat het hier gaat om aders, niet om slagaders... In een slagader heeft een luchtbel een kwadere uitwerking.)

Welnu, infuus was geplaatst, het MRI-monster was vrij dus daar gingen we. Je wordt dan met je hoofd in een houdertje geplaatst en dan begint de ellende. Ruim een half uur stilliggen in wat eigenlijk alleen maar te omschrijven is als een ontzettende bak met gepiep, gekraak en geplop (lees herrie). Om het enigszins te verzachten krijg je dan een hoofdtelefoon op met een zender naar keuze, maar neen, deze komt niet boven het gekraak uit. Ik vroeg me wel door de gehele sessie af hoe het kon dat die koptelefoon wel in dat apparaat kon terwijl het toch een enorm magnetisch veld is waar je doorheen wordt getrokken... Ook maar gevraagd en het is dus een speciaal ontworpen, volledig uit kunststof vervaardigd exemplaar dat wel in een dergelijk veld te gebruiken is. Weet u dat ook weer.
Op den duur neem je de herrie maar voor lief, het is maar een half uur dus waar heb je het uiteindelijk over. En toen het klaar was mocht ik gewoon weer opstaan, dat was de vorige keer ook wel anders. Eigenlijk werd ik steeds zekerder dat het een positieve dag zou worden.

We hadden een uur vrij te besteden voordat ik mijn evaluerende gesprek met Professor Grotenhuis had en ik wil heel graag beide scans in mijn bezit hebben. Leuk voor later of zoiets. In ieder geval mooi om te vergelijken leek mij. Dus via het archief gelopen en ik krijg binnenkort beide MRI scans (dus van januari en van mei) op DVD. Ik zal t.z.t. wat vergelijkingsmateriaal laten zien.

Via de restauratie, alwaar ze het lef hebben voor een simpel broodje bal meer dan een briefje te vragen, een zonnige wandeling gemaakt naar vleugel weet-ik-hoeveel voor het gesprek. Het wachten duurde even, het gesprek niet. We konden er kort over zijn. Had ik nog klachten; Niet echt, soms wat lichte dingetjes. Had hij nog wat op te merken; Ja, het ziet er prima uit. Ik ben wel met terugwerkende kracht geschrokken van wat er nu eigenlijk aan de hand was begin dit jaar, simpelweg omdat er nu vergelijkingsmateriaal was. Waar hersenen normaal gesproken de bekende vorm van een soort macaroni hebben was het toen een egaal grijs vlak. Geen vochtkanalen, alles weggeperst door de hoge druk. En op de eerder deze dag gemaakte scan was weer een echt macaroni-patroon te zien. Enige dat nog even kan duren is het rechter-oog, die doet soms nog wat lullig en heeft nog tijd nodig om weer 'normaal' te worden. De prof. concludeerde dat er geen vervolgafspraak meer nodig was en wilde het hiermee afsluiten en ik ook.

Nog even een woord van dank aan iedereen die op welke manier dan ook van zich heeft laten horen in de periode dat het nodig was en nu nog steeds. Het deed/doet oprecht bijzonder veel deugd!

Kortom; Klaar... en door.

Even een kleine beef met het CBR... Dat ik begin dit jaar aan m'n hoofd ben geopereerd kan ik zelf niets aan doen en kan je gewoon overkomen, tot hier niets aan de hand. Dat ik vervolgens een rij-ontzegging krijg omdat ik een hersenoperatie achter de rug heb kan ik ook nog inkomen, bij autorijden heb je je hoofd vrij hard nodig, regels zijn nu eenmaal regels. Ik vind het zelfs nog tot daar aan toe dat ik een medische verklaring moet regelen, ook al heeft mijn aandoening nog nooit voor problemen gezorgd zodra het verwijderd is. En dat deze verklaring mij bijna €25,- heeft gekost en een setje postzegels wil ik nog best voor lief nemen... Dat ik afgelopen week een medische keuring moet ondergaan bij een neuroloog is ook niet het probleem, maar dat ik vervolgens een rekening thuisgestuurd krijg van €165,- gaat me wel een beetje ver! 20 minuutjes even kijken en wat vraagjes stellen... (Ik had door moeten leren, dat allereerst...) Dat ik geheel onvrijwillig een aandoening krijg die me al een half jaar aan het openbaar vervoer en de gratie van anderen bindt is al erg genoeg toch? Laat de verzekering dit alstublieft dekken! En neen, ik ga nog even niet betalen... eerst mijn rijbewijs terug! Al met al dus een half jaar en een slordige €200,- verder na een onvrijwillige operatie die weinig tot geen problemen achteraf oplevert... En dan heeft het CBR nog de arrogantie om te zeggen dat ze er naar streven om mijn zaak binnen 4 maanden af te handelen! Zo... Da's eruit. En door.

(red. Verzekering gebeld en ze dekken het! Kleinschalige vorm van blijheid maakt zich van mij meester!)

Mooie oude beelden van Arnhem anno 1915.



Via kittyarends.nl. Via via Geschiedenis 24.

We mogen weer! En da's op zich al redelijk uniek, want niet veel bands mogen op herhaling bij de Paasconcerten en wij aanvankelijk ook niet, maar omdat er een band uitviel en wij als eerste reserve te boek stonden is het nu een feit. LADA! mag spelen op de Paasconcerten op zondag 24 april in de grote zaal. Kortom; Komt kijken!!

Meer informatie over de Paasconcerten vind u alhier.

WEL ALLE!!! ...Sorry, maar dat was de eerste reactie toen ik vannacht wakker werd van getik op ons slaapkamerraam. Omdat we in een druk gedeelte van de stad wonen en vrij afgesloten aan de achterkant hebben we ons nooit heel veel zorgen gemaakt om eventuele indringer. De tralies die de vorige bewoners hadden aangebracht hebben we dan ook weggehaald. Het leek immers wel een gevangenis en wij hebben het niet zo op de gevangenis.

Maar goed, het gevoel was dus dat de controle zo groot is in de stad dat inbraak niet zo snel zal plaatsvinden. ...Tot vannacht dus. Ik werd wakker van gerommel op het balkon en dacht eerst dat er weer een poes aan het nachtbraken was. Totdat er getik op het raam was. Ik ben uit bed gegaan en heb heel voorzichtig aan de zijkant het gordijn een klein beetje opgeschoven. Er was een klein mannetje bezig met een ijzerdraad de haak van de deur omhoog te trekken... Wat doe je dan... Ik twijfelde tussen wegjagen of 112 bellen en het werd het laatste, misschien konden ze hem, als ze een beetje snel waren, 'on the job' arresteren en kon mijn gezin lekker doorslapen! Je weet maar nooit en zo geschiedde. IJdele hoop zo bleek later. Aan de telefoon zo stil mogelijk duidelijk proberen te maken wat de situatie was tot ik Kitty een luid "HEE" hoorde roepen. Zij was inmiddels ook wakker geworden. Op dat moment wist de boef niet hoe snel hij weg moest komen en ik kon hem nog net over het dak naar beneden zien springen en wegkomen via een achterliggend pand. Even later (opvallend snel naar mijn bescheiden mening) arriveerde de snorren. Even wat rondgekeken en een signalement opgenomen. Een klein getint mannetje met donker haar en een, volgens ons, bomberjack met iets op de achterkant... Ja... Geef maar eens een signalement van een duister sujet in het donker...

Hoe dan ook, de schim heeft mij slapeloos achtergelaten. Kitty niet, die doet haar ogen dicht en slaapt weer verder. En Ravi, die heeft helemaal niets gemerkt van het hele voorval. Overal lekker doorheen geslapen. Ik heb de rest van de nacht naar de gordijnen liggen kijken...